Flash in de Bilbo?

Ik heb gedurende de voorbije jaren een aardige cd- en dvd-collectie aangelegd. Niets indrukwekkend, maar toch respectabel genoeg. Ik hou best wel van de schijfjes, maar ik heb ze sinds de komst van het computertijdperk altijd al wat archaïsch gevonden. Let wel, dit is niet noodzakelijk negatief. Vinylplaten zijn nog steeds de coolheid zelve, maar geef toe dat ze niet meer van deze tijd zijn.

Ik ben verre van een expert op het vlak van opslagmedia, maar als ik nadenk over het verzamelen van populaire media of bestanden op ‘draagbare’ dragers, kom ik iedere keer uit op cirkelvormige constructies die op één of andere manier bewegen. Zo begin je bij Edison met zijn cilindervormige records, gemaakt van was of celluloid, en evolueer je tot de huidige blu-ray disk of zelfs de holografische disk.

Het laat zich allemaal samenvatten in één woord: draaibeweging. Zij het met cilinders, disks of tape. Prachtige staaltjes van menselijk vernuft, maar tegenwoordig kan het toch anders? Laten we online verkoop buiten beschouwing, dan blijft muziek en film in de winkel tegenwoordig al jaren lang op dezelfde kunststof schijfjes staan. Tussen cd, dvd en blu-ray is er an sich immers relatief weinig verschil.

Ze zijn vrij betrouwbaar, maar erg fragiel en gevoelig voor krassen. De schaalverkleining die zich op de schijfjes voordoet maakt ze enkel nog gevoeliger. Minidisc kwam met de oplossing voor dit probleem en ook blu-ray heeft nog even met het idee van een plastic omhulsel geflirt.

Puur op gevoel zou ik dus oordelen dat binnen de huidige gang van zaken een soort compacte blu-ray binnen een plastic omhulsel de beste manier zou zijn om data op een schijfje te persen. Persen, daar heb je dat woord. Hét procédé dat schijfjes zo goedkoop maakt en het een voordeel geeft tegenover andere datadragers.

Maar deze week sijpelde een ander idee mijn hoofd binnen. Bij gebrek aan goede usb-stick, zette ik een avi-bestand op één van de sd-kaartjes van m’n camera en speelde de video dan af via kaartlezer en dvd-speler op de televisie aan zee.

Wat mij betreft is dit de voorbode van wat de toekomst zou moeten brengen. Voor computers worden intussen de eerste (draaiende) harde schijven vervangen door solid-state drives. Eenvoudig gesteld zijn deze drives niet meer dan veredelde usb-sticks: flash geheugen dus.

Hoewel (volgens mijn rudimentaire kennis) flash nog zijn beperkingen (zoals snelheid) heeft en niet eeuwig blijft werken, lijkt mij hier het prototype van de opvolger van schijfjes gevonden.

Ik zie mezelf best een bibliotheek aan gekochte en zelf geschreven geheugenkaarten aanleggen. Met een vorm die eenvoudig stapelt en een groot genoeg oppervlak om eventueel stickers op te kleven en notities op te maken zou zoiets prima zijn om grote hoeveelheden data op te slaan. Robuust, bestand tegen krassen, eenvoudig in een kaartslot te pluggen of desnoods te combineren tot externe drives.

Zit ik met mijn utopie reeds te ver in de toekomst of zou zo’n kaartbibliotheek doenbaar zijn? Of verdwijnen opslagmedia in de toekomst uit je huis om plaats te maken voor high-speed data-on-demand via het internet?

De materialist in mij die graag tastbare content heeft, kiest voor het eerste. Al is het maar voor zoiets als het volgende.

(Ohja, gelieve niet te gaan vitten op technische details. Ik postuleer maar een idee dat ik had, ga mij niet gaan afschieten omdat ik niet zo’n harde nerd ben als jou. )

Gezien, maar goedgekeurd?

Op twintig dagen tijd ziet een mens al eens een paar films, dus waarom ze niet eens bundelen en het kaf van het koren scheiden? In chronologische volgorde:

Hancock

Will Smith getypecast als antiheld bevestigt zijn positie als koning van de zomerblockbusters met een film die klinkt als een flauwe pornofilm. Hancock begint sterk, maar verliest nu en dan momentum en geloofwaardigheid. Hier en daar kan je twintig minuten van de film vergeten (inclusief einde) en zo de beste en spannendste stukken distilleren. Deze alternatieve Superman is een feest voor het oog en met momenten voor het oor. Smith doet wat hij moet doen (”Now that’s what I’m talkin’ ’bout!”), Bateman denkt dat hij een figurant is, Theron komt te weinig in beeld. Maar laat ik niet te negatief doen: al bij al een zeer degelijke film.

4: Rise of the Silver Surfer

Op een middelmatige film volgt hoogstwaarschijnlijk geen meesterwerk en Silver Surfer is meteen goed voor de vuilbak. Ik had naast het cliché plot nog wat eenvoudig entertainment en flauwe superheldenhumor verwacht, maar het mocht niet zijn. T-1000 zag er in T2 al beter uit dan de zilveren strandjeanet uit deze heldenfilm van dertien in een dozijn. Zelfs Hot Angel (of zoiets) Jessica Alba zag er onder al die schmink uit als een porseleinen pop, wat helemáál onaanvaardbaar is. Toch?

Family Guy: Blue Harvest

Van tijd tot tijd kan ik Family Guy ten zeerste appreciëren. De kurkdroge, keiharde en vaak helemaal random humor is genoeg om je twintig minuten te amuseren. Een spoof van de eerste Star Wars zorgt ervoor dat je het langer dan dat kan volhouden, maar een aflevering van meer dan een uur is te veel van het goede. Dat en een pedofiele Obi Wan Kenobi die helemaal niet grappig is. Nochtans had McFarlane iets geniaal kunnen maken met de carte blanche die hij van Lucas zelf kreeg, waardoor hij zelfs de muziek mocht gebruiken. Een redelijk amusante maar gemiste kans die mits wat knipwerk nog een pak beter was geweest. Hoogtepunt: Stewie als Darth Vader.

Wanted

De trailer van deze actieblockbuster doet z’n job naar behoren: 95% van het plot wordt reeds uitgelegd en de indrukwekkendste scènes worden al deels getoond. Verder heel veel testosteron, anabolen en steroïden, Angelina Jolie middelmatig in haar favoriete rol van bad-ass babe, heel veel geweren, cgi, slow motion en houten dialogen. Een typische actiefilm dus, niet meer niet minder. De inherente boodschap die tijdens de laatste tien seconden nog eens dik in je gezicht wordt gegooid, is alles behalve moraliserend te noemen. Durf ik het woord verwerpelijk in de mond nemen? Amusant vertier dus, maar er bestaan betere alternatieven.

My Life Without Me

De minst bekende maar zeker één van de betere films die ik dit jaar zag. Setting? Een jonge moeder uit de lagere klassen van de maatschappij krijgt te horen dat ze terminale kanker heeft en een drietal maand over heeft op de wereld. De filmt beeldt op een heel eenvoudige manier uit hoe ze in die tijd nog omgaat met haar dochtertjes, haar man annex eerste en enige lief, haar weerbarstige moeder en haar uiterst eenvoudige leven. Heel oprecht geacteerd en ondanks het loodzware thema toch doorspekt met wat humor. Ferm van genoten en onder de indruk van Sarah Polley. Een film die trouwens nog een paar dagen in je hoofd blijft hangen. Een aanrader voor mensen die geen schrik hebben van de iets andere/depressieve film.

Sky Captain and the World of Tomorrow

Ik vraag me af hoe de makers van deze film erin geslaagd zijn om met dezelfde visuele effecten doorheen dezelfde film, twee geheel tegenovergestelde effecten te bereiken. Op eender welk moment kan je denken: “wauw, indrukwekkend”, en vijf seconden later overschakelen op: “eikes, zo mottig.” Het de visuele stijl is een leuke gimmick, maar past niet bij de verhaalstijl gelijkt soms te hard op een stel acteurs die op theater voor geschilderde doeken spelen. Verder een flinterdun verhaal en ondermaats acteerwerk. Niet barslecht, maar ook niet goed.

WALL·E

Waarom aanvullen wat de hele wereld denkt? WALL·E is animatie op z’n best. Het eerste half uur is zelfs film op z’n best. De rest van de film blijft met momenten geniaal, maar moet hier en daar precies terug op gang komen. De kleine tekortkomingen worden gelukkig goedgemaakt door al de rest. Beeld: top notch. Geluid: even goed. Verhaal: verrassend romantisch voor een film die over een vuilnispers gaat. De verwijzingen naar andere ‘ruimtefilms’ zijn jummie voor iedere filmnerd. Presto, de kortfilm die aan al dit spektakel vooraf gaat, is een klein meesterwerk in de aard van de klassieke Looney Tunes. Een must voor iedereen die geen bloedhekel aan animatie heeft. En nu nog allemaal één keer om het af te leren: Wall-EEEEEEEE.

Resumption

De aarde is even onverbiddelijk als altijd rond z’n as blijven draaien, waardoor we intussen weer bij de eerste augustus beland zijn. Laat ik dit blog dus maar zoals beloofd weer aanzwengelen.

Wat vandaag betreft kan ik hetzelfde als vorig jaar herhalen: ik doe een vakantiejob bij Fortis. Bij deze dus ook eens naar mezelf hotlinken en dezelfde foto plaatsen: ha!

Verder deze nacht uitstekend geslapen *insert ironieleesteken* na een voor de rest zeer aangenaam avondje uit. Om één of andere manier bleef er een leger op hol geslagen robots door mijn hoofd stormen. Erg vreemd. Mijn uitgebreide mening over Wall-E verschijnt nog in een latere post, maar alleszins al merci aan het gezelschap.

Soit, laat ik deze post maar eens afsluiten. Meer inhoud volgt de komende uren/dagen. Ik heb wel nog wat klaarstaan.

Intermission

Door allerhande bezigheden zou het hier de komende weken erg stil worden. Daarenboven heb ik ook dringend wat tijd nodig om mezelf eens wat op orde de stellen. De jaarlijkse “twijfel-aan-jezelf-en-denk-eens-wat-je-nu-eigenlijk-wil marathon”, of iets dergelijks.

Het zorgt meteen ook voor een absoluut gebrek aan inspiratie om te bloggen, wat de kwaliteit er niet op vooruit doet gaan (een punt waar ik sinds die Fotologdag een tijdje geleden overhoop mee lig.)

Kortom: Karel is samen met de vakantie in een zwart gat gevallen.

‘t Is ongebruikelijk alhier en ik erger mij er soms aan bij andere mensen, maar kijk: er zal hier niet geblogd worden tot augustus. Alle eventuele inspiratie in de tussentijd wordt braafjes opgeschreven en klaargezet voor volgende maand.

Normale activiteit wordt hervat op 1 augustus. (Hopelijk) tot dan.

(In de tussentijd (wanneer ik thuis ben) is er natuurlijk nog Twitter en Flickr.)

Fiets

Ik ben hoegenaamd geen fietser, maar zelfs de wandelaar in mij heeft een stalen ros nodig om zich van tijd tot tijd te verplaatsen. Dat stalen ros was aan een grote onderhoudsbeurt toe, dus heb ik me de afgelopen twee dagen tussen de regenvlagen door bezig gehouden met sleutelen.

Wat heb ik gedaan? Remkabel vervangen, nieuwe dynamo, nieuw voorlicht, overblijfselen van een oude fietscomputer verwijderd, fiets volledig proper gemaakt en opnieuw geolied en een kapot achterspatbord vervangen.

Nu is het geval binnen bij de fietsenmaker om de spaken op te spannen en de ketting/naafversnelling op orde te stellen (lees: dingen die ik niet kan). Zaterdag mag ik de boel gaan afhalen en begin volgende week wordt ermee naar de kust gefietst.

Of ik daar naar uitkijk weet ik nog niet.

Shapeshifter

<3

BBQ

Vandaag van negen uur deze ochtend tot een half uurtje geleden op vijfhonderd meter van huis in het Scheldeveldepark gezeten. De reden wat de jaarlijkse barbecue van Harmonieorkest De Pinte.

In het kort:
Opzetten -> Spelen met harmonieorkest -> Eten -> Spelen met Smallband -> Opruimen

De hele dag weg dus, maar ‘t was zeer zeker plezant. Geluk met het weer ook, zoals ongeveer ieder jaar. Maar nu natuurlijk de zomerstop, daarna volgt dan het volgende Vlamo Tornooi.

Boete

Kijk hé, ik heb niets tegen controleurs van De Lijn, ze doen gewoon hun werk en zwartrijders zijn sukkels.

Maar ik kan minder begrip opbrengen als ze mij een boete van 75 euro aansmeren omdat ik door vergetelheid op de bus zit met een trein/tram/bus abonnement dat enkele dagen daarvoor verlopen was.

“Stuur een mail en doe je verhaal,” krijg je dan te horen. Wel, dat doe ik. Het helpt absoluut niets, en dat terwijl ik van andere mensen hoor dat ze er met een waarschuwing vanaf komen door het gebruik van een simpele “sorry, kaartje vergeten.”

Betaal ik daarvoor al drie jaar aan een stuk een alles behalve goedkoop abonnement? Is het echt zo onwaarschijnlijk dat ik eens kan vergeten om het te vernieuwen? Denken ze echt dat ik als student zo’n boete van 75 effing euro met gemak kan betalen?

Een dikke bende fucktards, daar bij De Lijn in Mechelen. Hou je bezig met echte zwartrijders in plaats van mij te zitten kloten. Godverdomme.

Geslaagd

Zelfs met onderscheiding en al.

Derde bachelor

Aan de richting communicatiewetenschappen wordt momenteel zwaar gesleuteld. Vorig jaar werden de masters hervormd, dit jaar worden de vakken van de derde bachelor gewijzigd en binnenkort worden de masters ook nog naar twee jaar gebracht.

Van belang voor deze student is natuurlijk die derde bach, waar een paar kleinigheden veranderd worden. De oude vakken Gedrukte Media II en Audiovisuele Media II worden samengevoegd en worden onder één naam gegeven: Mediastructuren en Mediabeleid. Wat mij betreft niets dan vooruitgang, want de oude vakken waren blokvakken die zich toespitsten op de mediasituatie in het buitenland. Voortdurend veranderlijk en in mijn ogen dus feitenmateriaal dat van weinig nut is.

Door het samenvoegen van die vakken komen natuurlijk zes studiepunten vrij, waardoor we een keuzevak cadeau krijgen. Proper gedaan.

Volgend jaar ziet er dus uit als volgt:

Mediastructuren en mediabeleid
Een nieuw samengesteld vak, dus ik weet niet goed wat te verwachten. Ik hoop dat de synthese die ze gemaakt hebben de elementen bevat die ik het nuttigst vind. Prof. Dr. Karin Raeymaeckers kan het allemaal goed uitleggen, dus ik hoop op het beste.

Mediasociologie I
Niet mijn favoriete prof wat lesgeven betreft. Wat die sociologische invalshoek op de media is, kan ik slechts naar raden. Maar laat sociologie nu wel best interessant zijn.

Inleiding tot de nieuwe communicatietechnologieën
Kan niet oninteressant worden. Hopelijk ook doenbaar qua hoeveelheid, maar dat zien we wel.

Culturele mediastudies
Ah, populaire cultuur en invloed van massamedia. Smijt daar een prof bij die boeiend kan vertellen (als hij genoeg bij z’n onderwerp blijft om door de leerstof te geraken) en ‘t is dik in orde.

Auteursrecht
Recht, dus droog (leerstof én prof). Vervolg op mediarecht van dit jaar, dus ‘t zal wel te doen zijn.

Communicatiewetenschappelijk onderzoek II
Statistiek. Need I say more?

Keuzevak
Hier ga ik tijdens het verlof eens over moeten nadenken. Ik kan kiezen uit eender welk vak van zes studiepunten of meer uit een tweede of derde bachelor. Natuurlijk blijf ik een beetje in mijn branche (faculteiten recht, pol&soc en economie) maar verder heb ik nog geen flauw idee wat te kiezen.

Werkcollege
Praktijkonderzoek over een onderzoeksveld dat te kiezen valt uit de onderwerpen van de masters. Aangezien ik neig naar communicatiemanagement, zal het wel dat werkcollege worden.

Bachelorpaper
Mijn grote schrik van volgend jaar, maar natuurlijk een handige voorbereiding op die thesis die een jaar later moet volgen. Mezelf kennende zal een onderwerp kiezen al een hele opgave worden, het schrijven op zich is niet onaangenaam. De beoordeling achteraf… tjah.

Hoor mij trouwens bezig, praten over het volgende academiejaar terwijl de proclamatie en drie maand vakantie nog moeten komen. Kijk ik er naar uit? Eigenlijk wel.