Het komende academiejaar mag ondergetekende een keuzevak nemen. Allemaal plezant en dik in orde. Tot je de vereisten eens goed leest:

Eén opleidingsonderdeel van minimum 6 studiepunten uit het tweede of derde jaar bachelor van een andere opleiding van de UGent of een andere Vlaamse universiteit, mits goedkeuring van de opleidingscommissie

Je zou denken dat dit je nog wat keuzevrijheid laat, maar als je een beetje intelligent wil kiezen, zit je in de problemen.

Heel veel vakken tellen immers geen 6 studiepunten (tenzij veel statistiekvakken, die je sowieso al voldoende in je strot geramd krijgt) of vereisen andere vakken als voorkennis (waarvan de helft in eerste bachelors gegeven wordt, niet te kiezen dus…)

Keuzebeperking: 1 - Student: 0

Daarbij wil je graag een vak dat nog min of meer iets met je richting in verband te brengen is, voor een communicatiewetenschapper is biotechnologie weinig nuttig.

Keuzebeperking: 2 - Student: 0

Dit allemaal terwijl je voor de master 3 keuzevakken hebt, met keuze uit maar liefst 20 opleidingsonderdelen! Driekwart daarvan zijn ongetwijfeld onmetelijk interessant, maar keuze moet gemaakt worden natuurlijk. Indien je een stage wil doen, moet je je tevreden stellen met maar 1 vak.

Keuzebeperking: 3 - Student: 0

Leg mij nu eens vriendelijk uit, beste universiteit, waarom ik dit jaar niet mag kiezen uit één van die vakken, kennisvereisten meegerekend? Zo zijn er ongetwijfeld nog tien boeiende vakken die ik zou kunnen volgen dit jaar, elk veel geschikter dan de mogelijkheden die ik nu heb. Het resultaat zou een afgestudeerde met meer kennis van zijn vakgebied zijn…

Dat is toch om een eihoofd van te krijgen?

Niets verkeerd met het lot van de werkende mens, maar als student is het altijd een ferme aanpassing om eens een maand met één been in het volwaardige maatschappelijk verkeer te staan.

Ik geef het helemaal toe, ik ben vaak een gemakzuchtig beestje. Ik heb hopen en hopen tijd tussen het les volgen en studeren. Zo ongelooflijk veel tijd dat het ook wel eens gebeurt dat ik me verveel. Dat verandert allemaal wel eens op momenten dat papers afgewerkt moeten worden of als de examens naderen, maar u begrijpt mijn punt.

Student zijn is gemakkelijk. Easy as pie. Les volgen is plezant en de rest van de tijd doe ik waar ik zin in heb.

Voor een maandje zo’n typische nine to five in een bank doen, brengt het fantastische evenwicht dat ik heb opgebouwd, op de rand van de afgrond. Slechts een paar uur per dag om mijn zin te doen en mijn eigen leven te regelen. Het grootste probleem ligt niet in het feit dat ik minder tijd heb, mits wat goede planning kan ik op een avond doen waar ik anders een dag aan halve snelheid over doe, maar in het feit dat ik de controle uit handen moet geven.

Ik kan plots niet meer beslissen of ik al dan niet naar de les ga (hoewel ik stiekem wel altijd aanwezig ben), ik hebt geen grote gaten tussendoor die ik naar believen opvul, geen tijd voor een internetverslaving. ‘t Is geld verdienen natuurlijk, maar voor dat geld moet ik een deel van mijn gemakkelijke leven inruilen. Ik ben gehecht aan mijn gemakkelijke leven.

Ik klink heel erg onvolwassen, de manier waarop ik dit hier allemaal neerschrijf. Stiekem zou ik dit allemaal niet willen toegeven, maar eerlijk is eerlijk.

Hoewel Kareltje een voorbeeldige jobstudent is en nooit klaagt, is hij absoluut nog niet klaar om full-time te gaan werken.

Eén van de voordelen van jobstudent zijn bij Fortis is het (tijdelijk) statuut als werknemer bij de bank. Als er dan een -ik zeg maar iets- fotowedstrijd wordt georganiseerd, kan je ook delen in de pret.

Aangezien het tijd werd dat ik eens iets nuttigs deed met m’n foto’s, doe ik maar eens flink mee met de interne fotowedstrijd die momenteel loopt. Het thema is echter lastiger (en misschien een klein beetje cliché in deze tijden): co²-reductie in beeld.

De deadline is wel van die aard dat ik nog wat tijd heb om eventueel een idee uit te werken, maar eens zoeken door mijn opgebouwde voorraad is misschien niet slecht. Natuurlijk moet je verantwoorden waarom je een bepaalde foto kiest, maar dat is wat mij betreft bijzaak. Eerst zoeken naar mooie foto’s en dan zien of ik ze in het thema kan plaatsen.

Een kandidaat is bijvoorbeeld onderstaande foto, een godverlaten tankstation in de leegte is gemakkelijk in te passen het thema. Maar is die foto goed genoeg? Moet ik nog iets aanpassen om hem beter te maken? Ik zoek sowieso nog verder, ik heb immers nog 18 dagen…

Gisteren bracht ik een avond door in het piepkleine gehucht van De Pinte waar ik anders nooit kom. Eén keer per jaar heb ik dus wel een goede reden om mij naar de boerenbuiten te verplaatsen: Zeverrock. Niets groots aan dit festival. Knus, gezellig, kleine groepen vergezeld van een paar grote(re) namen.

De eerste groep, Electric Blonde, waar we nochtans al vroeg op de avond voor vertrokken waren, hebben we net gemist. Iemand heeft blijkbaar niet goed naar het programma gekeken, ik weet niet wie.

Savalas was dik in orde. Ongecompliceerde, leuke rock die nu en dan een excentriek kantje meekrijgen. Een erg leuke opwarmer. Daarna de verrassingsact: A Brand. Vijf showbeesten in wit pak op het podium, wat wil een mens nog meer? Ik kom misschien wat achter, maar dit was mijn ontdekking van de avond.

Tim Vanhamel. Goede muziek, dat ga ik niet ontkennen, maar in mijn ogen niet gemaakt om op een festivalpodium te brengen. Daarvoor is de sound te uniform en mengt alles veel te hard in elkaar. Een podium is er om het verschil te maken tussen nummers, instrumenten en zangers, een mengelmoes komt niet over in de overweldigende decibels die steeds geproduceerd worden.

Daan. Excentriek in het kwadraat maar doordrenkt in hoogwaardige coolness. Over het algemeen erg goed, maar met wat pieken en dalen. Een heerlijke trompettist in zijn entourage, dat wel. Veel te luid ook, maar dat is de schuld van de geluidsman.

Voor Dirk Stoops de avond in stijl (?) mocht afsluiten, kwamen The Subs. Electronica, redelijk hard, niet mijn ding. Daarmee is het wel gezegd.

Al bij al wel een toffe avond entertainment, dus volgend jaar zien ze mij er opnieuw.

Hopla, nog een reden om mijn fobie voor kappers naar nieuwe hoogten te stuwen. Véél korter dan ik wou. Laat mij dat nog eens herhalen: véél korter. Genoeg voor een hoop complexen waar alleen vrouwen eigenaar van zouden mogen zijn. Het komende half jaar ziet geen kapper mij nog terug. Nah.

Zonet de hele reeks bekeken en niet opgehouden met grinniken. Die kerels van The Great Office War hebben talent.

Alle respect voor de bank waar ik mijn vakantiejob doe. Alle respect voor de klanten die langs mijn loket passeren of aan mijn telefoon hangen. Maar na vier dagen werken heb ik het gevoel dat ik beter een bandje zou opnemen, dat ik dan voor de helft van de mensen laat afspelen.

Een kwart van de mensen, hoofdzakelijk gepensioneerde klanten, zouden het volgende krijgen:

-”Nee, de online spaarrekening is enkel met pc-banking te gebruiken.”
[...]
-”Ja, dat is via het internet.
[...]
-”Inderdaad, u heeft daar een computer, internetaansluiting en digipass of kaartlezer voor nodig.”
[...]
-”Nee, het heeft niet veel zin om u een pc-banking contract aan te maken indien u niet beschikt over internet.”

*zucht*

Het andere kwart zou het volgende krijgen:

-”Nee, Fortis gaat niet failliet gaan.”
[...]
-”De prijs van de aandelen staat inderdaad erg laag, maar dat is hoofdzakelijk door de kredietcrisis.”
[...]
-”Ook door de overname van ABN Amro, inderdaad.”
[...]
-”Die lage prijs betekent niet dat Fortis geen geld meer heeft. Het kapitaal van Fortis hangt niet af van de aandelen.”
[...]
-”Aandelen zijn een spel van vraag en aanbod en hebben geen invloed op uw spaargeld, zeker niet.”
[...]
-”Uw geld is nog steeds helemaal veilig, inderdaad.”
[...]
-”De bank heeft inderdaad meer dan 800 miljoen euro winst gemaakt het afgelopen kwartaal, er is dus geen enkel probleem.”

Kijk, het is misschien niet proper om zo te zagen op mensen die langskomen. Maar zo tegen het einde van de dag krijg ik er toch de kriebels van. Gelukkig vul ik mijn dag ook nog met andere dingen op.

Intussen ben ik al helemaal ingewerkt in m’n vakantiejob. ‘t Is vreemd hoe snel alles terugkeert. Werkjes en methoden waar ik een jaar lang geen aandacht meer aan heb geschonken, blijken nog steeds in de vingers te zitten. Tot groot jolijt van mijn collega’s bankbedienden natuurlijk.

Verder al een aantal dagen erg sociaal bezig. Wijs dat dat is, niet te schatten. Niet dat ik anders zo’n asociale typ ben, maar toch. Na een rampzalige eerste vakantiemaand, voel ik me weer relatief goed in m’n vel. Wat enkel toegejuicht kan worden, vanzelfsprekend.

Ook nog: why so serious? ^^

En: ik ga nog wat saxofoon spelen. Na een maand afkicken van een overdosis, heb ik er nu weer massaal plezier in. Mijn komende half uur kan u hieronder meteen beluisteren, want ‘t is een gouwe ouwe. (hoewel ik het met cd in plaats van live pianist moet doen.)

Nu blijkbaar ook in de gedrukte versie van De Standaard:

Iemand onder jullie wordt deze avond nog de 100.000ste bezoeker op dit domein. Proficiat aan jezelf! Wahoo!