Via een vriendelijke mail werd ik vorig week uitgenodigd voor een avondje film in de Sphinx. De gastheer/vrouw? Cinema Novo, die in Gent, Oostende en Kortrijk reclame maken voor hun Brugs festival ter promotie van Zuid-Amerikaanse, Afrikaanse en Aziatische film.
Ik zeg nooit nee tegen vrijkaarten, dus trok ik gisteren richting Korenmarkt. Zelfs al zou ik op mysterieuze wijze de lokatie van de Sphinx vergeten zijn, een trio Brazilliaanse drummers wist de aandacht wel te trekken met trommelvliesdoorborend lawaai. Na een omslachtig dovemansgesprek met de kassier ben ik dan uiteindelijk wel binnen geraakt.
De film zelf was niet slecht, maar ook niet om enthousiast over te zijn. O Ano em Que Meus Pais Saíram de Férias is goed gemaakt, amusant en draagt zelfs een (beperkte) politieke boodschap met zich mee. Spijtig genoeg duurde de film een kwartier te lang om goed te zijn, heeft hij wat last van wispelturige tempo’s en speelt Cao Hamburger (geniale naam) iets te graag met de focusring van z’n camera.
Ik heb me natuurlijk wel uitstekend geamuseerd. Ik hou van film, daar horen niet te veel reservaties bij. Met drank achteraf jaag je mij ook niet weg. De vrijkaart voor het festival zelf is evenzeer mooi meegenomen. Wie weet zie ik er wel iemand van jullie, zo tussen 6 en 16 maart? Al is het maar omdat het doel toch wel vrij nobel is.
