Sweeney Todd…

Ik ben geen fan van musicals. Nooit geweest en ik betwijfel dat ik het ooit ga worden. Ik ging gisteren dus met enige reservaties richting filmzaal voor Sweeney Todd. Vooral Burton, Depp en Rickman waren voor mij redenen om het gedoe toch een kans te geven. Een kans die de film, achteraf gezien, zeker verdiende.

Wat muziek betreft had Tim Burton geen betere manier kunnen vinden om je meteen in de macabere sfeer van zijn fantasiewereld te katapulteren. Laat mij ook snel even vermelden dat het zeker en vast nodig was om er een lap tegen te geven, de onverklaarbare (Vlaamse) introductie tot de film vooraf duurde iets te lang en was naar mijn gevoel gewoon helemaal overbodig.

Anyhow, de film. Bij de eerste tekenen van de begintitels weerklonk een stevig orgelakkoord dat regelrecht uit Toccata en Fuga weggelopen was. U weet wel: een gigantisch kerkorgel, loeihard en met alle registers open. (Moet ik nog vertellen dat zoiets voor mij de incarnatie van de hemel kan zijn?) Niet echt musical, maar wel effectief om de sfeer meteen in te zetten.

De zangprestaties? Zoals de acteerprestaties. Dik in orde. Mijn favoriet moment moet ongetwijfeld het duet tussen de tenor van Depp en de bariton van Rickman zijn als Judge Turpin bij Mr. T in de kappersstoel ligt. Wijs jong.

Verder vooral hopen sfeer. In z’n geheel iets minder klassiek Burtoniaans als anders, maar met ieder kwartier wel een moment die de grootmeester uit z’n schelp laat komen.

Dus ja, ondanks mijn gewoonlijke afkeer voor musicals zeker een fijn stukje cinema. En een meer dan fijn gezelschap voor en na, zeker dat.