2007. Het is snel voorbij, zoals alle jaren. Enkele hoogtepunten en enkele diepe dalen, meer wil ik er niet echt over kwijt. Dit hele blog staat vol met mijn ervaringen van de afgelopen 365 dagen, maar de dingen die voor mij echt uitmaken en echt belangrijk zijn, zal je niet vinden (tenzij van tijd tot tijd misschien erg cryptisch).
Al bij al mag ik niet negatief doen. Ik denk dat ik heel wat heb geleerd dit jaar, dus laat ik die ervaring maar toepassen op de tijden die komen. Als ik dan al een goed voornemen moet hebben, laat het dat dan zijn. Leren uit je fouten (en die van anderen), ‘t is toch al iets.
We zien wel wat 2008 brengt. Graag wil ik alvast een gelukkig nieuwjaar wensen aan de mensen in Kiritimati (Christmas Island), waar het op dit moment dinsdag geworden is.
Ik ga jou toch eens straf geven, denk ik. 1000 keer “onmiddellijk” schrijven!
Tot mijn grote schaamte moet ik inderdaad toegeven dat dit blog tot de nok gevuld is met dezelfde schrijffout, de enige die ik nog steeds consequent maak (maar waar iedereen even consequent overheen leest.)
Ik beschuldig Microsoft Word en z’n spellingcontrole, die onmiddellijk (aha!) al mijn onmiddelijks verbetert tot onmiddellijks. Helemaal vanzelf, zonder dat ik er ooit iets van merk. Bijgevolg kom ik er niet toe om zelf het woord correct te schrijven.
Ewel, laat mij er bij deze onmiddellijk werk van maken en alle fouten in dit blog verbeteren. Wie weet blijft het dan nog hangen…
Bloggen is een verslavende gewoonte geworden. Ik begin er quasi onmiddellijk aan als ik iets wil vertellen. Het is dan ook verschrikkelijk frustrerend als ik niet kan verwoorden wat ik duidelijk wil maken. Toegegeven, ik ben vandaag helemaal niet veel van zeg en heb er al commentaar over mogen ontvangen, maar dat heeft normaal geen effect op mijn schrijven. Eerder omgekeerd, mag ik toch wel zeggen.
Op dit moment is dat blijkbaar niet het geval. Het concept zit klaar in mijn hoofd. Het gevoel heeft me weten vast te strikken en toch blijven de woorden ergens in mijn achterhoofd hangen, alwaar ze langzaam vergaan. De zoveelste vervlogen gedachte.
Kruip er maar op tijd in hé, het moet niet alle dagen laat zijn. Zo hou je het nooit vol tot het einde.
Mijn moeder. Ze heeft gelijk.
De laatste dagenweken maanden (ik moet hier eerlijk zijn, maar dat weet ons moeder niet) is het steeds veel te laat. De digitale radiowekker die hoog bovenop de kast staat -omdat ik ’s morgens na het snoozen anders gewoon blijf liggen- staat snel op 01:00 als ik onder de wol kruip. Gemiddeld, dus zet daar maar een betrouwbaarheidsinteval van ongeveer een uur rond.
Het is een verschrikkelijk slechte gewoonte en -vergeef me dat ik het zeg- ze is volledig uitgelokt door de blogosfeer. Het internet zit vol met boeiende mensen die een prachtleven leiden, een eindeloze lijst aan interesses hebben en het liefst dagen van zesendertig uur zouden vullen met fantastisch veel toffe dingen, als ze de kans daartoe hadden.
Ik ben niet zo. Ik ben tevreden met vierentwintig uur, ik heb geen chronisch tijdstekort, ik interesseer mij in veel maar niet in alles, ik weet niet over vanalles wat. Er zijn momenten op een dag dat ik niet onmiddellijk weet wat gedaan. Ik zit gemiddeld vijf van de zeven avonden in de week thuis. Meestal vind ik dat niet erg. Ik ben geen asociaal persoon, maar ik ben ook graag alleen. (Echter liefst geen week aan een stuk, want dan word ik gek…)
Nee, als ik alleen ben en ik heb tijd, dan kan ik rustig mijn ding doen. Een boek lezen, maar dan niet aan honderd pagina’s per uur. Een film kijken, maar dan niet terwijl ik (mijn in dit geval fictieve) kinderen in de gaten hou, het internet onveilig maak en vijf blogposts tegelijk schrijf. Oh, dat ook nog combineren met een semi-workaholic professioneel leven.
Ik vraag mij echt af hoe sommige mensen het doen. Hoe ze het volhouden. Mijn hoofd zou verzadigd geraken en ik zou gewoon stoppen met alles. Helderheid en structuur is een noodzaak. Een overvolle agenda is de duivel.
Maar goed, ik wijk af en ik ben mezelf weer eens aan het marginaliseren terwijl de halve wereld waarschijnlijk hetzelfde denkt. (Does it?)
Te lang opblijven dus. Als de wijzers van de klok voorbij hun hoogste punt zijn, doe ik zelden nog productieve dingen. Ik verbruik wel wat cultuur, boeken of films, ik zit op het net. Maar om dat nu echt nuttig of noodzakelijk te noemen… nee.
Waarom kruip ik niet gewoon in bed? Misschien wil ik die übermenschen op het internet imiteren. (Bestaan die mythische figuren wel, of zijn het virtuele goden op de Olympos?)
Ik weet niet waarom ik het doe. De rationele verklaring is waarschijnlijk dat ik vaak erg lang wakker ben als ik vroeg in mijn nest ga liggen. Ik val uiteindelijk in alletwee de situaties rond hetzelfde uur in slaap. Ik doe er bij het vroege scenario alleen meer dan een uur over in plaats van de tien minuten die bij het laten scenario horen.
Een uur is veel tijd als je niets doet. Niets doen zorgt voor piekeren. Piekeren zorgt bij mij vaak voor negatieve gedachten. Ik pieker hele dagen, dus ’s nachts laat ik het liever achterwege.
But then again, ik zou echt wel beter in mijn bed kruipen. We zullen het maar gezond verstand noemen.
Ik ben gekortwiekt, zodat er geen haar meer in mijn ogen hangt. Mijn kamer is opgeruimd, zodat alles ordelijk verloopt. Alle deadlines zijn voorbij, zodat ik mij kan concentreren op één ding. Blokken. Ik ga niet zagen, ik ga niet klagen. Ik ga er ook niet meer over bloggen na dit. Ik zal je wél laten weten wanneer het voorbij is.
Tussendoor zal ik schrijven, bloggen, lezen, gamen, film kijken, sociaal doen, squashen, lopen, actief wezen. Gezond eten, gezond leven, genoeg slapen, acht uur per dag achter mijn bureau zitten. Ik ga er gewoon voor.
Doe gerust allemaal mee. Als je geen examens hebt, geniet van je vakantie. Zo hebben we allemaal ons nut.
De uren kruipen voorbij en toch moet ik moeite doen om ze te kunnen volgen. ‘t Is geen kwestie van de haas en de schildpad vandaag, eerder een mindervalide slak en een … nog minder valide slak.Vreemd eigelijk, ik zou blij moeten zijn. De druk is sinds vandaag wat van het vat, ik kan me concentreren op de belangrijke dingen. Toch is het alsof ik in een zwart gat val. Een week geleden sliep ik slecht omdat ik voortdurend met vanalles in mijn hoofd zat, beide op persoonlijk vlak en studievlak. Het eerste zonder aanwijsbare reden (hoewel, ik ben nog steeds mezelf), het tweede lag voor de hand. En toch.Misschien is het omdat ik weet dat ik m’n vaste maatjes de komende maand quasi niet meer zie. Misschien wakkert de winterblues terug aan en eist weer z’n plaats op de voorgrond op. Misschien heb ik stiekem geen zin in de familiefeesten en grote diners die het eindejaar vullen.Ik weet het niet goed. Ik zal me dan ook maar concentreren op de belangrijker zaken. Ik laat het aan de blogosfeer om mij te entertainen. Dat en een sporadisch telefoontje. Stemmen horen is wijs.Ach, weemoed. Wat doe je eraan?edit: Dat en dat ik die tekst hier heel graag ook langs rechts uitgelijnd zou zien. Veel properder. Spijtig genoeg niet te veranderen.
De kerstboom is vandaag ten huize Verbrugge geïnstalleerd, wat betekent dat ook op mijn kamer de kerstversiering na een klein jaar afwezigheid ook eens te meer van de partij is. Daarmee ontwaakt zelfs in mij langzaam aan de eindejaarssfeer. Het stemmetje achteraan in m’n hoofd dat me vertelt dat ik moet blokken, onderdruk ik nog even. Vandaag is rustdag, morgen schiet ik voor de eerste keer in gang. Zeven dagen, tot het kerstmis is. Want op kerstmis studeer ik niet.
Geplaatst door Suiadan
