Grootse plannen…

28 juni 2007

Ik weet het, na twee erg actieve maanden op m’n blog is het plots wat stiller, vooral wat boeiende posts betreft. Enerzijds omdat ik vanalles aan het doen ben om die examens uit m’n lichaam te krijgen (lees: aan het luilakken ben), anderzijds omdat ik iedere vorm van tekst en leeswerk even beu ben. Het internet hoort daar ook bij.

Wat doe ik dan wel de komende dagen/weken? Ewel, heel erg druk feitelijk. Morgen een verjaardagsfeest, alwaar ik blijf slapen. Zaterdag dan snel naar huis, wat spullen samenrapen en richting Werchter voor een dag festivalplezier. Zondag de jaarlijkse barbecue van ons harmonieorkest, waar ik naast het ‘groot orkest’ ook met de kleine bigband (aka Smallband) meespeel.

Maandagvoormiddag ben ik in het Fortis-kantoor in de Kortemeer in Gent te vinden, waar ik opleiding krijg voor mijn vakantiejob. Vanaf de namiddag en de hele maand juli kan u me komen bezoeken in het lokaal kantoor in Nazareth.

Tussendoor liggen nog mijn proclamatie, het Cactusfestival en natuurlijk de Gentse feesten, ga ik ongetwijfeld nog naar de cinema (Harry Potter!), de boekenwinkel (Harry Potter!) en een andere (internet-)winkel (Harr… euhm, dslr!)

En tegen dan zijn we reeds augustus. Maar geen nood, ik blog in de tussentijd wel nog. :)


Gentblokt: een persoonlijk overzicht…

27 juni 2007

Nu m’n laatste post op Gentblogt ook gepubliceerd is, hier ook meteen een overzicht, kwestie van alles hier nog eens op te sommen zonder de boel te spammen met dubbelposts.

Week 1: Over keuzes en afleiding
Week 2: Medische beperkingen
Week 3: Nog dat laatste beetje
Week 4: Aan het einde van de rit

Wie weet, misschien in de toekomst nog eens. :)


Gedaan!

26 juni 2007

Eindelijk.

That will be all.


Netwerken tot je er bij neervalt…

24 juni 2007

‘t Is nu niet voor ‘t één of ‘t ander, maar iedereen kent intussen wel die Facebook rage die de voorbije week door de Vlaamse blogosfeer is ‘geraasd’. Tot mijn grote spijt moet ik toegeven dat ik intussen, in tegenstelling tot wat bijvoorbeeld met Twitter het geval was, ook voor de bijl ben gegaan. Laat ons zeggen vanuit een gezonde interesse.

Toch heb ik enkele bemerkingen bij het hele gedoe. Geheel subjectief en niet te serieus te nemen, zoals met alles op dit blog. Natuurlijk ook te veralgemenen naar iedere website die iets gelijkaardigs meent aan te bieden.

Dat hele ‘networking’ feestje is allemaal goed en wel. Lekker stoefen hoeveel vrienden je hebt (go on, admit it, we’re all guilty as hell), contact houden met schoolvrienden en kennissen, weten wat ze doen, bla bla. Maar wat met vrienden die zich niet bezighouden met al die, geef nu toe, zever? Wat als je hopen en hopen vrienden hebt -ja, laten we dat nu even aannemen *uhum*- die zich niet dagelijks op het net begeven. Het nut van zo’n netwerksites is toch enkel en alleen gebaseerd op de premisse dat meteen iedereen op die bandwagon springt?

Godverbeterd, het is zo met alle communicatiemiddelen natuurlijk. Kritische massa, heet dat beest. Een communicatietechnologie gebaseerd op netwerken (zoals Facebook, maar ook telefonie en het internet zelf) wordt pas interessant als er voldoende gebruikers aanwezig zijn, omdat juist die gebruikers voor de meerwaarde en praktisch nut van het product zorgen. Indien die gebruikersgroep dus beperkt of onbestaande is, komt het hele gedoe niet van de grond.

Open deuren allemaal, ik weet het. Maar dat is het net, die facebook heeft in mijn geval weinig nut, want 99% van mijn kennissen behoort niet tot de groep typische ‘internetters’ die te vinden zijn op die website. De mensen die er wel op aanwezig zijn en die ik als vriendjes toevoeg, heb ik ook in een instant messenger staan.

Nu even wat specifieker. Een welgekende groep van mensen die nu plots dus wel redelijk goed vertegenwoordigd is, is zowat de kern van de Vlaamse blogwereld. Mensen die veel online actief zijn en het hele boeltje eens onder handen nemen. Er is meteen een volledig nieuw lokaal netwerk ontstaan. Ons kent ons, u weet wel.

Maar dan vraag ik mij af waarom we dit eigelijk nog doen? Ons kende ons al lang. We staan allemaal al in verbinding via onze blogs, messengers, mailboxen, profielen, fotoalbums, statistiekjes, links en wat nog meer. ‘t Is allemaal wel heel erg leuk, maar wat ben je met de vijftigste manier om iemand te bereiken, als je al negenenveertig snellere opties hebt en alle dagen?

Wat als de boel een beetje uitdooft en je niet meer om de vijf tellen door iemand ‘gepoked’ wordt? Waarom nog Facebook gebruiken?

Dat ik het zelf niet weet, en ik zou een beginnende communicatiewetenschapper moeten voorstellen. Meegezogen worden door de hype, noem ik zoiets. Groepsdruk. Meer sociaal contact is het al lang niet meer. Gewoon leuk speelgoed.

Nog goed dat het gratis is.


Heel stil…

23 juni 2007

Vandaag is een rustige dag op het internet. Weinig nieuwtjes, weinig blogposts, weinig bezoekers.

Is er iets te doen dan?


Linguistic adventures…

22 juni 2007

There’s something fundamentally wrong with the way I usually write stories, or rather, things that should at least resemble stories from time to time.

First of all, I have the abnormal tendency to write fiction almost exclusively in English. I have not the slightest idea why I do this, besides the fact that even at a conscious level, I find it more suited for depicting emotion and describing situations than I find Dutch. It has a certain clarity and feel to it, which somehow I miss in my native language. Or maybe I’m just not able to bend it well enough. I sometimes even have trouble translating my own emotions into the tongue I’ve used for about eighteen years now.

Without trying to be all too smug, I’d like to think my use of English is above average. For a non-native that is. Yet I can’t possibly expect my proficiency in it to surpass my natural linguistic knowledge of the Dutch language? So why the hell do I do it?

Secondly, I suck at conceiving a decent enough plot line. I just start creating the first sentences of the first paragraph of the very first chapter out of absolutely nothing. Most of the time, I immediately set the tone by describing every detail you need to know, like the opening shot of a film. Or I keep it mysterious by keeping you out of the loop of what’s happening. Either way, I try to drag you in from the moment you start reading. (If you get to read it at all, that is.)

Despite that self appointed strong-suit, I always get stuck because I have no idea where I’m headed. Unfortunately, that often happens even before the end of the first page.
Even when I know what I’m doing, I usually start to doubt the shameless excuse for a plot I’ve devised and simply stop writing. Which brings me to another thing.

I’m too much of a perfectionist. I write down a sentence, which is usually the only one I’m reasonably pleased with, out of many already lined up in my head. Then I rewrite it. Then I read it again, sometimes out loud, and I replace certain words with synonyms that just seem to have a much nicer flow to them. Then I write the second sentence and start all over again.

When I’ve reached the end of a paragraph, I check it for any mistakes, verb constructions I used too often, words that don’t really fit the feel of what I’m trying to get across or punctuation that isn’t really what I wanted. Sometimes, a minute detail causes me to rewrite the whole paragraph, because it just doesn’t please me. Suffice it to say, it takes a long time for me to move on and actually finish something I’ve started.

Also, I’m addicted to adverbs and adjectives. Less is more just doesn’t work for me. Adverbs add extra meaning to a verb, clarify what is really happening and create several more layers to a certain action. Adjectives are the pencils you use to colour in between the lines and adjust the mood. They are both vital to the essence of that which I try to create. That little bit of magic which sometimes sneaks into it.

At the end of the ride, everything has to fit together like a jigsaw puzzle, words being the picture being put together and punctuation being the form of the pieces. Indeed, every point, comma, exclamation mark and question mark has to have its use. Everything from a short pause to the apparent simplicity of closing a sentence just has to fit.

Finally, to top tings of, I have a loose delete-finger. If I don’t like it, I’m prone to deleting entire sections of text or –worst case scenario– I erase everything. End of story. Literally. Until, sometimes, regret follows much too late.

I don’t really know what I want to achieve by putting this on my blog. Perhaps I just want to vent some frustration. Maybe I hope to receive some advice. Maybe I want to hear how you do it, provided of course you write.

It doesn’t matter really. Writing this has prevented me from simply staring at an empty sheet of (virtual) paper. That, my friends, is the worst demon of them all. The terror of facing an empty page.

Oh, and just for the record. I actually can write something fairly fast, yet I won’t be as happy with it as I could be. So if a future employer reads this, I can work towards a deadline. But only if necessary.


Ambities…

21 juni 2007

Samen met het begin van de zomer beginnen de stokjes blijkbaar ook weer hun ronde te doen. Dit exemplaar komt via Sara.

Wat wil ik nog doen voor ik sterf?

Eerst en vooral de belangrijke zaken…

  • Ik wil niet alleen sterven. (Dit moet opgevat worden in meerdere betekenissen.)

  • Ik wil iets bereiken in m’n leven, op alle mogelijke vlakken dat je iets kan bereiken. Hoe onbeduidend soms ook tegenover de buitenwereld. Ikzelf moet het gevoel hebben dat ik iets beteken.

  • Ik wil kinderen. Hoewel daarover en de details onderhandeld kan worden.

En dan de onbelangrijke zaken…

  • Ik wil een boek schrijven. Erg cliché, hoewel het mij niet kan schelen of het al dan niet uitgegeven wordt. Ik wil creatief zijn. Mijn record voor een individueel werk ligt op twintigduizend woorden. Dat mag wel wat naar omhoog.

  • Verder in de lijn van creativiteit, omdat ik niet kan tekenen wil ik kunnen zeggen dat ik mooie foto’s kan maken. Die dslr die ik mij wil kopen is een eerste stap tot onafhankelijkheid van het ouderlijk materiaal.

  • Ik wil yoga of iets gelijkaardigs leren. Vraag me niet waarom, maar het spreekt me aan. Ik ben nogal zachtaardig, het zal daaraan liggen.

  • Ik wil op z’n minst een deeltje van de wereld zien voor die onderloopt met water.

  • Ik wil m’n kunnen wat jazz betreft uitbreiden en in een soort jazz-combo spelen, hoewel dat helemaal niet evident is.
  • Ik wil nog veel te veel andere dingen…

Ik vind het erg moeilijk om dingen op te schrijven die echt van belang zijn. Ik kan nog een eindeloze triviale lijst vullen met kleinigheden, maar zo’n dingen zijn nu eenmaal niet echt belangrijk zeker?

Gloomy en Eline, ‘t is aan jullie.


50-word stokje…

20 juni 2007

Met dank aan Sara en co en deze website:

Bill was one of the most dangerous predators of the seven seas. A bloodcurdling terror even to the toughest and most seasoned sailors. But however gargantuan Bill the goldfish thought he was, his case of megalomania seemed to disappear when he bumped into the glass wall of his little aquarium.

Omdat ik het echt wel leuk vind, stuur ik deze meteen als stokje de blogosfeer in. Het idee is om een verhaaltje in het Engels te schrijven met een leuke pointe op het einde. Logischerwijs moet je gebruik maken van exact 50 woorden.

Mirthe mag haar nieuwe webstek inwijden met een verhaaltje. Natuurlijk heeft Rebecca het ook aan haar been. En Sara ook, voor de moeite. :D


The order of the day…

20 juni 2007

Een ferm eigenaardige dag vandaag. Onverwacht bezoek, domme typfouten (ja, ik jaag mij daar wel een beetje in op), studeren dat niet helemaal aan het tempo gaat dat ik zou willen,…
Dat en nog een paar andere kleinigheden waar een geestelijk gezond mens zich niet druk in maakt, zorgen bij mij voor een mentale toestand die me niet echt bevalt.

Nu de negatieve zaken ook weer gezegd zijn, moet ik toch even vermelden dat ik wat dat betreft hier geen blog van ga maken waarin ik niet anders doe dan zagen, neuten, bitchen en klagen over alles wat zogezegd foutloopt in mijn leven. Ik heb er ook absoluut geen reden toe. Maar soms doet het wel eens deugd om te de neut uit te hangen. Het kan mij dan ook niet schelen of deze post gelezen wordt of niet. Ce blog-ci est mon territoire et pas le votre.

Verder gaat het studeren nu nog wat door. Iedereen behalve ons mama is weg van huis, dus het is lekker rustig. Ik heb me dan maar in de living gezet omdat het hier heel wat koeler is dan op mijn kamer. Eigelijk is zo’n brede tafel best wel handig. Genoeg plaats voor drank, voedsel, een laptop met slides voor m’n neus, m’n boek, kladpapier, schrijfgerief en notities. Ik zit hier echt wel goed geïnstalleerd. :)

Waarschijnlijk hou ik me vanavond nog wat bezig met schrijven. ‘t Is ferm lang geleden en ik heb er best wel zin in. Misschien komt er wel iets van op dit blog terecht, misschien ook niet. Mijn zelfvertrouwen is vandaag ook niet wat het zijn moet.


Een fobie van scharen…

19 juni 2007

Het is volbracht! Het beest heeft een andere gedaante aangenomen.

Gelieve m’n zelfvertrouwen nog wat intact te laten. :)