Story-stick…

Het blijkt dat Joke me Henk’s verhaal-stok heeft toegeslingerd “omdat ik wel raad weet met vertelsels”. In een poging om mijn reputatie dan maar hoog te houden, doe ik mijn best om een bijdrage te leveren aan wat ongetwijfeld een erg bizar verhaal zal worden. Zoals wel meer gebeurt met zo’n dingen, worden hier ook al enkele dikke fouten tegen het vertellen begaan. Soit, here goes…

Positief verhaal:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Ze kruipt weg in de bontkraag van haar dikke winterjas en versnelt haar hooggehakte pas in poging de eerste dikke regendruppels voor te blijven. Ook het gebrek aan tijd jaagt haar op want over een kwartier al begint die opera van Puccini. Petra beseft dat maar al te goed en holt nu echt door de stad, die door de regen een zilvergrijze tint heeft gekregen. Ze wil immers de man die in de foyer van het operagebouw op haar zit te wachten, niet nodeloos irriteren. Een eerste indruk is belangrijk, daar is Petra zich zeer van bewust. Voor alle zekerheid diepte ze uit haar nep-Delvaux handtas toch maar het regenkapje op dat haar grootmoeder haar ooit eens had toegestopt terwijl ze in haar oor de magische woorden “Ter bescherming, lieverd” fluisterde. Met een poedelcoiffure kon ze namelijk echt niet voor de dag komen als ze dat tweede beschermingswapen dat in haar handtas verscholen zat, tegen de mysterieuze operaman wou gebruiken. ‘Een internetdate, hoe kom ik erop?’ vroeg Petra zich af terwijl haar zenuwen toenamen met iedere stap die ze zette. Een misselijk gevoel begon zich al te manifesteren en ondanks de kou voelde ze zichzelf zweten.

Negatief verhaal:

Petra trekt de deur van het herenhuis dicht. De wind woelt wild door haar blonde haren, in de verte grommen de onweerswolken. Er stopt een rode auto naast haar en de man aan het stuur vraagt naar de dichtsbijzijnde kruidenier. De man doet haar denken aan die beeltenissen van oude staatsmannen. Zo van die mannen met stijve kragen, strak gecoiffeerde haren en licht toegeknepen ogen.
Vanuit haar ooghoek ziet Petra hoe er een boom valt op het huis twintig meter verder. Een gillende peuter loopt de voordeur uit, de straat op, enkel gekleed in een pamper. Een oud gerimpeld Chinees ventje zit de peuter op de hielen. Terwijl hij heftig met zijn wandelstok cirkels in de lucht tekent, doet hij alle moeite in de wereld om het kind bij te houden. Zijn knokige knieën kunnen het ieder moment begeven, wat hij echter helemaal niet opmerkt.

Ik geef dit door aan Rebecca, die ook wel wat van schrijven afweet, aan Mirthe, die ik beschuldig van een zekere vorm van creativiteit, en aan Sara, vanwege een zeker taalpurisme.