Alles…

30 september 2006

Niets aangenamer dan op de laatste dag van september in de warmte van het namiddagzonnetje, rustig te zitten op een bankje in het Scheldeveldebos.

Niets beter voor de geest dan het geritsel van bladeren in de wind en rustig alles van je af te schrijven onder de kruin van een grote kastanjeboom waarvan de vruchten bijna rijp zijn.

Niets ontspannender dan een weekend waarvan de zaterdag niets dan positieve zaken brengt.

Niets nuttiger dan te kunnen vaststellen dat Karel momenteel best gelukkig is.


Balans na week één…

29 september 2006

Ik ga maar niet te veel herhalen dat het academiejaar begonnen is, laat staan dat ik alle bestaande zever errond ga verkondigen. Iedereen weet het ondertussen wel.

Het speciale dit jaar is natuurlijk wel de nieuwe studierichting die ik volg. Erg veel valt er natuurlijk nog niet over te zeggen, buiten veel inleidingen en afspraken. De vakken waarvan ik echter wel al meer dan een inleidend betoog heb gekregen, bleken dan ook wel interessant. Reken daarbij het gastcollege van de premier en de verwachtingen gaan alleen maar nog meer omhoog.

De prof maakt natuurlijk het vak en in sommige gevallen wordt dit een hele opgave. Om maar een voorbeeld te geven, communicatiewetenschap is erg boeiend, maar de prof ligt me allesbehalve. Dat wordt focussen op de cursus in plaats van de hoorcolleges, hoewel ik natuurlijk naar die laatste ga gaan.

Vandaag was echter een grote verrassing met “Geschiedenis van België in de wereld.” Dit is een nieuw vak waarvan ik een encyclopedische joekel van een cursus en oersaaie hoofdstukken had verwacht. Na het eerste college blijken het wel een boeiende zes studiepunten te gaan worden. Ik heb drie uur aandachtig zitten luisteren, zonder al te veel moeite. Dit wil dus al iets zeggen over de docenten (twee voor dit vak.)

Nu wat lezen, want dit boek moet eindelijk eens uit nu ik terug zin heb in literaire avonturen.


Dikke zever…

25 september 2006

*waarschuwing* Het volgende houdt, met uitzondering van de prachtige foto, helemaal geen steek. Gelieve hier dan ook geen diepere betekenis achter te zoeken dan amusement voor mijn egocentrische geest.

paved with good intentions by astrocruzan

(Foto verwijderd om hotlinken zo veel mogelijk te beperken.)

To Think

It’s quite something to philosophize while crossing a bridge. It’s a practice best performed while on foot, but cycling might work just as well. I haven’t tested it out yet, so make sure you know where you’re going, so you don’t hit anyone. Direction shouldn’t be a problem though, most bridges are straight enough. It’s just the people you have to watch out for.

But back now to the brooding I was talking about. The best thing about a bridge is that most of them are built over water. The one I’m crossing now, spans quite a lot of it actually. A fascinating thing about it is, while the bridge stays stationary, you are constantly about to cross something else.

Sure, a river stays the same river. A strait stays a strait, leaving natural erosion and geology aside. But water flows, as you should all know. All little particles keep flowing along. One moment, you might be walking over some alpine glacier, the next you’re meeting the former liquids of Lake Victoria. Ever thought you might be seeing the water of some exotic animal you’ll probably never meet in all your life? You’ll be making your own little safari, a trip around the world, crossing that steel and concrete human contraption.

This probably all seems very obvious, pointless even. But do my ravings have to make sense? Ravings are crazy, meaningless statements. The philosophy of a madman. Something to make time pass by while doing something like crossing a bridge when you’re suffering from acrophobia. Yeah, that’s what I wanted to tell you. I’m afraid of heights.


Let’s wipe the slate clean…

23 september 2006

Na een middagje opruimen en ordenen is m’n bureau niet meer z’n oude zelf. De stapels papier en de dikke handboeken die m’n eerste bachelor economie vormden, zijn allemaal mooi opgebergd in dozen en staan te wachten om op zolder geplaatst te worden.

De toekomst? Communicatiewetenschappen aan ons aller UGent. Ik heb wat schrik voor wat de komende week gaat brengen, maar de motivatie is gelukkig wel aanwezig. Wat dat betreft ben ik beter voorbereid dan vorig jaar.

Laten we dus hopen dat het deze keer wel de goede is. Ik ben er gelukkig min of meer gerust in. Een toekomst in de mediasector zie ik zeker zitten en indien mijn voorkeur nog verandert zijn er nog genoeg andere mogelijkheden.

Mijn inschrijving is nog niet helemaal in orde, maar voor zover ik hoor ben ik daar niet de enige in. Maandag start ik dus met de lessen, ongeacht mijn inschrijving. Die papieren kan ik volgende week zeker nog in orde brengen.

Qua zelfstandigheid en vooruitgang zit het ook wel goed. Nu ik mijn voorlopig rijbewijs heb na twintig uur rijschool, een nieuwe richting insla, mijn ouders me meer ruimte maar ook (verplicht) meer verantwoordelijkheid geven, voelt het voor mij ook aan als een nieuwe start en een verder verloop van m’n leven. Ik denk dat ik vorig jaar nog iets teveel ben blijven steken in het comfortabele leventje dat ik had.

Soit, we zijn bijna 25 september. Een nieuw academiejaar en een nieuwe richting. Hopelijk volgt de nieuwe ik. Ik besef dat ik een voorkeur heb voor regelmaat, standvastigheid en vertrouwde omgevingen. Het vreemde en nieuwe verzin ik wel of zoek ik in fictie, niet in m’n leven. Gelukkig heb ik de wijsheid gekweekt om ermee om te gaan en angst (met wisselend succes) te onderdrukken.

Eindeloos aan introspectie doen heeft ook weinig nut, dus we zijn er mee weg. Het tuinhuis wacht op een laagje verf.


De invasie (vervolg) …

21 september 2006

Mijn woorden zijn natuurlijk nog maar koud of het leger komt mij lastigvallen tijdens m’n rijlessen. Net als ik wou vertrekken kwam er een heel konvooi rond het hoekje piepen. Aangezien de verkeersregels zeggen dat je geen militair konvooi mag doorbreken, stond ik daar natuurlijk.

Om ons Sara tevreden te stellen; ja, deze keer waren er wel kanonnen bij. ;-)


De invasie…

21 september 2006

Vanaf vandaag is De Pinte ingenomen door z’n eigen leger. De tiendaagse militaire oefening met een gigantische massa soldaten is deze ochtend door onze gemeente getrokken. Het was dan misschien niet gigantisch indrukwekkend, maar enkele jeeps vol soldaten en machinegeweren blijft wel iets dat niet helemaal alledaags is.
Ik ga er ondermeer ook van uit dat er meer gepasseerd is dan die paar jeeps die ik heb gezien. Een legermacht van 8000 troepen is nu niet bepaald klein ook.
De voortdurende stroom vliegtuigen en helikopters die overkomt is natuurlijk ook een leuke afwisseling van de dagelijkse “sleur.”
Zo is Kareltje ook weer eens tevreden. ^^


(Bron: De Standaard)


Karel komt zich even bemoeien…

19 september 2006

Het wordt zo stilaan tijd dat ik ook mijn bek eens opendoe over de lokale verkiezingen die er dit jaar ook voor mij zullen zijn. Als beginnend stemmer zou ik dus ook een goed onderbouwde mening en politieke oriëntatie moeten hebben. Blanco stemmen of de oppositie kiezen uit protest is helemaal niets voor mij.

We zullen dus een paar andere redenen moeten zoeken die de keuze bepalen. Het is gelukkig nog maar in het klein deze keer, dus een goede oefening voor als de ‘grote’ verkiezingen eraan komen.

Met het bekijken van de verschillende propagandamedia, die dit jaar erg verscheiden zijn, slaat de schrik mij echter een beetje om het hart. Daar waar vroeger eenvoudige affiches met een foto, een naam en een nummer ruimschoots volstonden, wordt nu overal met reclame-achtige booschappen afgekomen waarin politieke boodschappen volledig verdwijnen.

Silan Dash, stem nummer vijf voor een stralend witte gemeente,” weet u wel. Het zou bijna een slogan kunnen zijn van de iets minder multi-cultureel gerichte partijen.

(Voor commentaar op enkele ludieke, idiote, geslaagde en minder geslaagde acties, kan u eens surfen naar Michel voor wat entertainment.)

Geloof me echter als ik zeg dat ik weinig affiniteit heb voor links noch rechts. De tegenstelling wordt de laatste tijd nochtans voortdurend uitgespeeld. Het is al een tijdje aan de gang, maar het escaleert nu en dan eens. (Ook op internationaal vlak is het alles behalve koek en ei tussen bevolkingsgroepen, maar dat is voor een andere keer.)

Rechts gooit enkele slogans en organiseert een paar evenementen als reactie op minder gunstige omstandigheden en links rolt uit protest eens met z’n spierballen. Rechts reageert daar dan weer op, etc.

Political Pong, voor de computermens.

Hoe sympathiek eender welk initiatief wel mag lijken, het mag dan nog mensen dichter bij elkaar brengen onder het mom van meer verdraagzaamheid/een hechtere Vlaamse identiteit/minder zwerfvuil/romiger ijsjes/grotere borsten/whatever…, het is en blijft allemaal propaganda en psychologische oorlogvoering die de aandacht van de nuttige dingen (=besturen!) afleidt.

De klemtoon wordt helemaal gelegd op nationale politiek en amper op de probleempjes van iedere gemeente of stad afzonderlijk. De grote tegenstelling komt iedere keer terug naar boven, terwijl op lokaal niveau links, centrum en rechts dikwijls perfect overeen komen.

In gemeentes draait het om mensen en hun oplossingen voor wat er moet gebeuren, niet om grote ideologiën en een economische strategie. De aanleg van een industriepark voor jobs aan de ene kant van de gracht en een park voor de kinderen aan de andere. Niet de geldstroom van de ene kant van een kunstmatige grens naar de andere. De nationale barometer blijft spijtig genoeg ook enorm bepalend voor lokale politiek.

Ik vrees echter dat ik nog een tijdje kan doordrammen over dit alles. Ik besef dat ik op enkele vlakken er een ongelooflijk naïeve visie op nahoud. Ik heb waarschijnlijk ook niet alles gezegd wat ik zou kunnen zeggen.

Laat ik gewoon, voor ons aller gezondheid, afsluiten met meteen maar eens duidelijkheid te scheppen.

Ja, ik ben qua ideologie min of meer centrumgericht. Ja, ik ben voor compromissen. Ja, ik ben tegen (half-)extreme standpunten aan beide kanten van de politieke waaier. Ja, ik ben een typische Vlaming op dat vlak, hoewel die typische Vlaming blijkbaar langzaam verdwijnt.

Op wie ga ik stemmen? De huidige machthebbende partij in onze gemeente.
Waarom? Ze doen het absoluut niet slecht en de andere programma’s bevatten zaken waarmee ik niet akkoord ga.

Op wie stem ik bij de volgende Vlaamse/federale verkiezingen? No f*cking idea.

Maar nu hou ik mijn mond maar en laat de grote mensen hun discussies verderzetten.


Klaar voor de grote finale…

15 september 2006

Na een tiental minuten deze boeiende, maar toch ietwat lugubere citaten te hebben bekeken, vraag ik me toch enkele dingen af. Denken over de dood doe ik niet graag. Ik ontwijk liever dingen waar ik een doodse (ha!) schrik voor heb. Deze keer ben ik echter geboeid door wat sommige beroemdheden op hun sterfbed verkondigen.

Ik vermoed dat m’n laatste woorden echter iets volledig triviaal zullen zijn. Hell, misschien zijn dit wel m’n laatste woorden. Op dat vlak zit iedereen dus met een grote brok toeval en geluk. (Hoewel, geluk…)

Natuurlijk wil iedereen iets memorabel zeggen als hij/zij sterft. Iets waar mensen je door zullen herinneren. Wat dat betreft schrijf je nu al beter een afscheidsbrief voor het geval dat er niemand in de buurt is als je brutaal overreden wordt door een yuppie in z’n gloednieuwe sportauto.

Een epitaaf is dan weer iets anders. Zoiets kan je al op voorhand vastleggen, als je er op tijd bij bent. Maar hoe zorg je dat zoiets niet vulgair, flauw of gewoon ongepast is?

Voor ik m’n hoofd hierover breek (erg flauw, ik weet het) en zonder memorabele quote onder de grond beland, schuif ik de vraag graag eens door.

“Wat zouden jouw laatste woorden zijn?”
“Wat zou je willen dan je laatste woorden zijn?”
“Wat zou je op je grafsteen willen?”

Mother-effing auw…

11 september 2006

Ik typ deze entry met één hand, of beter gezegd, één vinger. Het gaat idioot traag, maar de ander is bezig met een ijszak tegen m’n gezicht duwen.

Laat ik er meteen aan toevoegen dat ik niet op m’n bek ben gegaan, zoals sommigen misschien al stiekem hoopten. Ik ben net terug thuis van bij de stomatoloog, die de min of meer permanente ontsteking aan de wortel van één van m’n tanden, heeft verwijderd.

Na enkele pijnlijke spuiten in m’n verhemelte, begon het werk dat met momenten meer op een slagerij leek dan op een operatie. De beste remedie op het moment zelf was blijkbaar je geest afsluiten en muziekjes afspelen. Lang leve m’n interne cd-speler en Banana Pancakes.

Nu is het mottige natuurlijk de pijn en tegen morgen de zwelling, die vrij grote proporties aan kan nemen. Ik hoop echter op het beste, zodat ik donderdag naar Waver kan gaan.

Soit, nu ga ik me demonstratief miserabel voor de tv leggen.

*kijkt eens heel zielig*


Het is al laat…

9 september 2006

Mijn grappen zijn altijd van hoog niveau. Hoog. Ja. Altijd.

Sara zegt (0:01):
lap
Sir Suiadan, Knight of Cydonia zegt (0:02):
lap is trouwens wel je woordje hé vandaag
Sara zegt (0:02):
ja precies
Sir Suiadan, Knight of Cydonia zegt (0:04):
pas maar op, of de Kerstman verbant je nog naar Lapland
Sara zegt (0:06):
:’)

Ik ben en blijf nen Verbrugge in hart en ziel. De eer moet immers hoog worden gehouden.