Knoop (de ~ (m.), knopen)…

Ofte wat doorgehakt moet worden. Iets waar ik net zo goed (merk de ironie op) in ben.

*kuch*

Aurora Borealis/Australis…

Oftewel het poollicht. Als er iets is dat ik mis in ons Belgenlandje, dan is het dit toch wel.

Het wordt gevormd door de zonnewind die rond onze magnetische polen omgebogen wordt door het magnetisch veld van de aarde en zo z’n energie overdraagt aan deeltjes in onze atmosfeer. Dit gaat gepaard met een kleurrijk spektakel en soms een ‘ritselend’ geluid.

Om even de kleuren te analyseren:
* zuurstof + lage druk = geelgroen
* zuurstof + zeer lage druk = rood
* stikstof = blauw.

Tot zover deze louter informatieve post die voortsprong uit mijn lichte obsessie.

Graag bedank ik nog Wikipedia voor het leveren van de afbeeldingen en wat randinfo en de Nasa voor het lanceren van ruimtetuig waarmee mooie filmpjes worden gemaakt.

(Foto’s verwijderd om hotlinken zo veel mogelijk te vermijden.)

The Voice of Europe…

Ik heb me gisteren dan toch maar eens aan de Gentse feesten gewaagd. Door m’n aversie tegen massa’s volk keek ik er niet echt naar uit. Maar gelukkig moet ik meedelen dat het heel goed is bevallen.

De start van de avond was een leuke babbel met Sam, die ik al veel te lang niet meer had gezien, in het Duvel Droomschip. Er waren op dat moment salsalessen aan de gang met een live orkestje dat zeker wist hoe het sfeer moest brengen.

Daarna even verhuist naar de Graslei, alwaar we een cocktail achterover sloegen. Naderhand bleek dat er betere ideeën zijn als het 30°C is.

Gelukkig was dit maar een kleine domper op de feestvreugde, want we begaven ons tijdig naar St.-Baafs voor een afsluiter van formaat: the one and only Eddy Wally.
Marginaal? Ja, maar dat is precies de reden waarom massa’s studenten er stonden te feesten. Met het afsluiten van het plein als gevolg.

Conclusie: erg leuk, maar in het vervolg geen brouwsel van Rum, limoen en cola (Cuba Libre voor de gewone mens) meer voor mij. Dat ding bezorgt ferme hoofdpijn en slapen wordt rampzalig.

Amateurs…

Kinepolis Gent
Vrijdagavond 15 juli, 22u plaatselijke tijd. (GMT+1)

Ik betaal €7,00 voor een lange (+2,5u), digitale film: Superman Returns (daar ga ik nog mee akkoord)

Daarboven betaal ik €0,20 extra omdat ik via een automatische terminal mijn ticket koop. (redelijk schandalig, maar ik kan er nog mee leven)

De film is ongeveer anderhalf uur bezig en… de digitale projector valt zomaar uit. We zitten dus een tiental minuten in het donker. De zaal wordt onrustig. (wtf?-moment)

De film gaat plots verder, maar wacht eens… er is blijkbaar een stuk uit weggevallen en… hé?!? Plots wordt de film analoog geprojecteerd?
Plots flitst het beeld terug naar iets anders. Digitaal blijkbaar. Een fragment uit het laatste kwartier van de film. Dankjewel om de spanning te verpesten! (gvd-moment)

Na enkele keren achter m’n rug te kijken zie ik de technicus in de projectieruimte praten in een walkietalkie. Hij gaat gekleed in een ‘hawaii-hemdje’. (great, just great)

Twintig seconden later weer analoog. De hele film speelt verder zonder problemen af. Enkele mensen gaan kwaad buiten. Ik blijf voorlopig zitten.
Na de film begeef ik me naar de kassa’s, om even m’n zegje te doen. Ik ben geen moeilijk persoon, maar als ik betaal voor een lange, digitale film neem ik geen genoegen met een gekortwiekte, half analoge film. (ik geef toe, ik was een beetje kwaad, wat niet vaak gebeurt)

Na wat gemor van de nog aanwezige nachtwaker; “dan moest je maar tijdens de film naar hier gekomen zijn“, krijg ik toch enige compensatie. (jeej-moment)

Enigszins tevredengesteld maar toch slecht gezind begeef ik me naar huis en besluit ik mijn frustraties maar even op m’n blog te spuien. (concluderend zaag-moment)

Resultaat: ik mag nog eens gratis naar de film. Maar m’n hele Superman-ervaring is toch wel mooi om zeep en Kinepolis daalt ferm in mijn achting…

Tales of Rupture: Ch. I pt. 2

Dit is het vervolg van een vorige post, waar ik het eerste deel hiervan heb neergezet. Wie het interesseert, graag commentaar. Alle anderen slaan deze maar over

***

A stray baseball knocked hard against his head, causing him to wake up. He opened his eyes and stared into a pale blue sky, not noticing the owner of the ball that came to get it back. Not able to grasp where he was, he was surprised when a large shadow blocked the sky. He looked up at the well-trained body of a black man that suddenly appeared in front of him, dressed in a sleeveless grey jersey, showing off impressive muscles on his upper arms that were gleaming of sweat in the bright sunlight.
-“Hey man, I’m sorry to wake you up like this, but this may not be the best place to take a nap, ok?”
Turning his back to Nârgoron, the man reached for his ball and paced back to his buddies. On the back of his shirt, two intertwined letters were visible imprinted in blue: NY.

They hit him like a sledgehammer. With a jolt, he quickly sat up and looked around. Around him, he saw a large meadow, bathing in the sunlight which he now felt burning on his skin. Six baseball pitches laid on the edges of the oval field, all occupied by groups of young men, playing their favourite game. Fascinated, Nârgoron kept watching them for a while, sitting in the lush grass and, strangely enough, enjoying the sunlight. But when for the second time a baseball soared towards him and fell into the grass at his feet, he reckoned this was indeed not the best spot to be relaxing. He noticed the burning sun was a bit too hot for his liking too, which he found even more absurd. He was used to dwelling in hot caverns and halls and didn’t know anything he had liked more than that heat. But now, beyond the pitches, the cool shadows of large trees looked very inviting, so he got up and started pacing towards a bench at the base of a large oak.

When he sat down at last, cracking joints, aching bruises and stiff muscles warned him that he wasn’t feeling too well, but he let go a sigh of relief. Being here proved that the guardians had let him pass, although he did not know why or how long it took them to decide what to do with him. They had fierce rules about who they let past their borders. Those regulations were very strict when concerning demons, so if indeed he had been captured along the way, there should have been something that made them change their minds. Whether that was good or bad for him was yet too be seen, but for the moment things could have been a lot worse. A lot more painful too, and pain was something he had seen enough of for a while.

To his left, a grown man was obviously teaching some youngsters some kind of sport. The boys were lined up in front of him and listened eagerly to every word that came of his lips. He was pacing back an forth along the line like an drill instructor commanding his squad. Every now and then, he’d stop and talk directly to one of his so-called recruits and the youth would look straight back and absorb every bit of info like a sponge.
Moving away from the group, the man turned back around and addressed them all at once.
-“Alright, listen up! I think it’s time to teach you some new…”

-“… techniques. Are you willing to accept the know-how I am willing to give you in return for your unwavering loyalty and obedience?” Lieutenant Nârgoron started once again to pace around in the training hall. A dozen of new recruits stood before him almost in fear and trembling, but excited and proud to be part of the selected few to receive training of one of the best instructors the army of the North had to offer.
-“Are you?” Nârgoron now roared in enacted anger, shaking the walls of stone and making a few of the recruits take a step back in fear. Not waiting for an answer, he rushed forward and grabbed the ones who had let themselves be intimidated by his little show. Without enough time to react or show any sign of protest, they were dragged along and thrown out the door with great force, after which the heavy gates closed themselves with a heavy clang. The remaining men now stood rooted to the spot, not daring to make even the smallest move while their commander returned to his original position.
-“If there are more pathetic cowards in this group, please leave know, before I am forced to harm your sorry little maggot asses,” Nârgoron concluded. A long heavy silence followed.

-“Now, for the few gifted ones here today, I have a few short words.” In an ostentatious move, he spread his arms as wide as he could and assumed a redeeming sort of position. He placed his feet a short distance apart in order to stand more firmly on the ground. When he had achieved a satisfactory stance, he closed his eyes and waited a few seconds.
-“Concentration, determination, mysticism, power,” he slowly said. “These are a few of the goals you are to appropriate. I’ll be back in an hour. The one who lives gets to stay.” He opened his eyes again. The only gateway out of the room slowly melted away. “Obviously…”
With that said, the air around him combusted and he disappeared in raging inferno, a blazing tornado that imploded into a singularity, leaving the nine remaining recruits to look around in confusion and sudden fear, realising the obviousness of the situation. Hell would break loose.

-“Hey Goth, isn’t it a bit too hot for your type to come out beneath the sun?” someone shouted. It immediately brought the fallen demon back to the present. Being seated on a bench in Central Park.

Pieces of information…

* Mijn vakantie valt van 29 juni tot 4 augustus. Ik kom dan alleen uit Praag naar huis, waarna mijn gezinsleden nog een week verderreizen richting Berlijn. Reden? Ik heb de tijd nodig om te studeren voor m’n herexamens…

* Momenteel ben ik aan het studeren aan de wegcode, morgen doe ik normaal mijn theoretisch examen. Rijlessen volgen dan waarschijnlijk vanaf oktober. Edit: GESLAAGD!

* Filmfact: Fun with Dick and Jane is een zwakke film.

* Yahoofuif 2007 valt waarschijnlijk terug op de originele datum: 30 maart. (noteer alvast)

Thank you, William Henry Gates III…

Vraag me niet hoe of waarom, maar het lijkt net alsof m’n hersenen niet meer mee willen. De laatste paar dagen ben ik niets meer waard op intellectueel vlak en begin ik aan alles te twijfelen wat ik weet of doe. Blijkbaar halen onverwacht slechte resultaten je bovenkamer wel erg goed overhoop.

Of een ander doemscenario: Microsoft heeft mijn hersenen ontwikkeld…

Sony PSP Campagne…

(Foto verwijderd om hotlinken zo veel mogelijk te beperken.)

Na vandaag deze reclame al enkele keren te hebben gezien in (al dan niet verhitte) discussies, wil ik er toch ook iets over zeggen.

De automatische reactie van veel mensen gaat direct naar het typische racisme-argument dat de laatste tijd al zo dikwijls is gebruikt/misbruikt.

Eerlijk gezegd zie ik niet wat het probleem is. Er wordt duidelijk weergegeven in het opschrift dat het om de nieuwe witte PSP tegenover de oude zwarte draait, dus waarom deze reclame doortrekken naar racisme?

De symboliek in deze reclame draait puur rond het contrast wit/zwart, zoals ook duidelijk te zien is op deze website. Wit haar, witte kleren en een witte huid tegenover hun zwarte equivalenten.
De uitdagende en zelfs licht agressieve pose van de witte mannequin zorgt voor het idee dat de nieuwe PSP het rijk van de oude overneemt.
De weergave met mensen zorgt ervoor dat de reclame in het oog springt en het product een aantrekkelijk, menselijk gezicht geeft.

Waarom, in godsnaam, moet men dit weer naar racisme doortrekken in een reclamecampagne die enkel een kleurverschil in de verf wil zetten?
Akkoord, in het huidige klimaat was een subtielere reclame zoals op de website misschien beter geweest, maar dan nog? De achterliggende reden is dezelfde: kleur.

Racisme bespeuren in deze prent kan iedereen tegenwoordig, maar aanstoot nemen is nog een andere zaak. Aanstoot nemen is gewoon een discriminerende boodschap willen zien en aantonen dat het verschil tussen rassen in je hoofd gebrand zit.

Voor mij is dit een affiche met twee mensen op die spelconsoles moeten voorstellen, geen affiche met het conflict blanke vs. zwarte.

En nu vraag ik me tot slot echt af… ben ik nu de uitzondering of zijn we echt zo diep gevallen?

(*zucht* dat is er ook even uit…)

Edit: om nog even Tim Buckley te citeren die er een erg gelijkaardige visie op nahoudt:

“Stop making race a big deal, and race stops being a big deal.”

En daarmee is het dan ook gezegd…

Bad-tempered…

Geen geblog wegens een afschuwelijk humeur.

In navolging…

Om even in de voetsporen van Rebecca te treden, moet ik ook toegeven dat er heel wat dingen in de koelkast staan die ik eens zou moeten afwerken. Studeren is blijkbaar een enorme domper op de fantasie, dus de vakantie zal soelaas moeten bieden…

Om ze even te overlopen als geheugensteuntje voor mezelf:

Engelstalig:

• The King of Mediocrity
• Tales of Rupture
• Two Minds Collide (samen met Rebecca)

Nederlandstalig:

• Lex
• Uit een ver verleden

En dan ook nog wat kleinere dingen voor m’n “collectie.”

Als excuus voor mezelf zeg ik maar dat ik niet kan tekenen of schilderen en dat mijn budget te klein is om films te maken, dus dan maar schrijven.

Waar een mens z’n tijd toch kan insteken…