Als het kriebelt…

… moet je sporten!

Dit devies van Bloso kennen de meesten onder jullie wel. Maar doen jullie iets of blijft het alleen bij kennen?

Voor ik mensen ga beschuldigen van lui zijn, moet ik toch ook toegeven dat het bij mezelf ook droevig gesteld is. Hoewel, nu ik eraan denk… tijdens de blokperiode ben ik ter ontspanning toch een viertal keer gaan joggen door de weide vlakten van De Pinte.

Dat feit even buiten beschouwing gelaten, ben ik het afgelopen academiejaar een luie zak patatten geworden. Verdikken doe ik blijkbaar (nog) niet, maar aan mijn fysiek is het duidelijk te merken. Deze is voorlopig nog verre van rampzalig, maar als ik mezelf vergelijk met mijn Don Bosco Zwijnaarde periode…

Soit, vandaag heb ik dus eindelijk nog eens gesquashed, zo ongeveer dé balsport voor mij. Door een aanhoudende enkelblessure van mijn vaste maatje was deze min of meer regelmatige activiteit het laatste jaar spijtig genoeg uit mijn agenda gevallen.

Daarnet hebben we echter de traditie in ere hersteld. En met klasse! Tegen alle verwachtingen in speelden we helemaal niet slecht. Amateurniveau, natuurlijk, en minder goed dan vroeger, akkoord, maar toch zeker niet slecht…

Resultaat: lange rally’s, leuke balletjes en jezelf drie kwartier fysiek afmatten. Maar plezant dat dat is. Niets gaat boven jezelf eens tot het uiterste drijven.

(voor de geïntresseerden: 5-9 , 7-9 en 5-5. Ja, ik ben verloren, maar het was toch steeds spannend. Mijn snelheid kon vandaag echter niet helemaal op tegen de betere techniek van m’n neef.)

Besluit van de dag: deze vakantie (of dan toch de vakantie die woensdagmiddag begint) ga ik de sportieveling uithangen en volgend academiejaar zoek ik wel manieren om mijzelf te doen bewegen. Tiekenei sleur ik met me mee. ^^

Ik raad alle luie medemensen hier aan hetzelfde te doen. Wat zitten jullie achter je pc te doen?
Schiet u naar buiten!

Suiadan out.

Don’t…

Een discussie over hoe eenvoudig of ingewikkeld, hoe zorgenloos of moeilijk en hoe rechtlijnig of vol haarspeldbochten het leven zit.

Niet aan beginnen, komt miserie van…

Jarhead…

Sinds Jarhead vorig jaar in de cinemazalen werd vertoond, was het een film die ik wel graag eens wou zien.
Waarom? Ik ben wel te vinden voor oorlogsfilms en aangezien deze erg lovende recensies kreeg was de keuze snel gemaakt. Raar genoeg is het er nooit echt van gekomen en zijn we ondertussen een jaar verder.

Zoals ondertussen wel duidelijk is, ben ik deze avond naar de videotheek gefietst en heb ik eindelijk eens kunnen kijken. Het resultaat stelt me zeker niet teleur, in tegendeel.

Marine Anthony Swofford (vertolkt door homocowboy Jake Gyllenhaal - ik kon het niet laten ^^) wordt bij de marines gedropt in Koeweit tijdens de eerste Golfoorlog, alwaar hij en z’n makkers de dagen vullen met wachten, wachten en … juist ja, wachten op een oorlog die maar niet komt. En weet dan maar je dagen eens te vullen in het midden van de woestijn, zonder vrouwen of amusement, maar inclusief wapens, drank en macho’s.

Tot de oorlog plots in de buurt komt natuurlijk…

Het eerste wat je blijkbaar moet weten als je aan deze film begint, is dat je tegen wat verbale agressie en expliciete beelden moet kunnen. Oké, check.

Het tweede is dat je niet te veel actie moet verwachten. De term oorlogsfilm komt deze keer niet tot uiting in eindeloze geweldpleging en epische veldslagen. Dit deed ik niet, omdat ik regisseur Sam Mendes ken van American Beauty. Zijn films kan je dus eerder klasseren als een ontleding van de menselijke tekortkomingen. Check.

Om dan toch tot de essentie te komen (het werd zowat tijd - nvdr); Jarhead is een filmervaring vol persoonlijke emotie en vooral frustratie. De vettige mannenstreken druipen van het scherm terwijl het peleton soldaten ongeveer alles doet wat mag (en dit daarna aanvult met wat niet mag, voor de leute.)
Terwijl binnen hun leefwereld niet veel lijkt te gebeuren, staat de wereld buiten hen niet stil. Wat nu en dan voor een harde confrontatie met de realiteit zorgt.

Qua vertolking weten de acteurs één voor één te overtuigen. Gyllenhaal en Foxx vallen op wegens bekendheid, maar hun collega’s moeten zeker niet onderdoen. Woede en frustratie, maar ook weemoed en depressie komen subtiel maar ijzersterk door het scherm gesijpeld en geniaal weergegeven door het camerawerk van Mendes.

In plaats van het gewoonlijke totaalbeeld dat je krijgt van een oorlog, focust deze film eerder op de puur persoonlijke ervaring van één soldaat. Je weet niet wat er allemaal gebeurt, je weet niet waarom, maar je beleeft gewoon het moment. “To hell with politics, we’re here now.”

Wat beeld en geluid betreft (we spreken immers nog steeds van een film) kan ik kort zijn. Het is verzorgd, tot in de puntjes uitgewerkt en typisch de regisseur. Korte muziekmomenten die schril afsteken tegen de omliggende scènes en kleurrijke maar goed uitgebalanceerde shots die de huisstijl nog eens benadrukken. Je houdt ervan of niet…

In het kort kan ik deze film omschrijven als een klein meesterwerkje. Geen magnum opus zoals American Beauty, daarvoor mist de film nog wat présence, maar door weer te geven wat de mens achter de soldaat doormaakt (Golfsyndroom?), zeker een dikke aanrader.

Fantoompijn…

Bah…

Paarden in het donker…

Ik ben een dromer, dat is me al lang duidelijk. Ik droom graag en ik droom veel, zowel overdag als ’s nachts. Het grootste geluk dat ik daarbij heb is dat ik (bijna) nooit nachtmerries heb.

Mijn dromen gaan altijd over alles wat ik op dat moment heb opgevangen: boeken, films, nieuws, mensen, mijn leven, … maakt niet uit. Gooi die elementen dan door elkaar in de meest absurde situaties et voila, vijfsterrendroom, klaar om verorberd te worden.

Vannacht besliste mijn onderbewustzijn er blijkbaar anders over, want de anders zo vredige REM-fase was deze keer eerder angstaanjagend. Ik herinner mij nu niet veel meer van wat mij zo bang maakte, maar het was wel duidelijk dat het me niet onberoerd liet.

Zo hebben we er ook weer een levenservaring bij natuurlijk. Nu weet ik hoe het voelt om in het midden van de nacht wakker te schieten met je ogen wijd opengesperd en een hart dat rond de honderdtachtig slagen per minuut hangt. Het gevoel van naderend gevaar is ook één van de symptomen blijkbaar.

Om af te sluiten nog een berichtje aan de zandmannetjes:
Laat me nu maar weer mijn rustige dromen beleven. Die zijn, om het eufemistisch uit te drukken, heel wat aangenamer dan dat gedrocht van deze nacht. Bij voorbaat dank.

Ik zie het trouwens positief in, want als de huidige gang van zaken verder gevolgd wordt, laat de volgende nachtmerrie weer heel wat jaren op zich wachten.

Prof. Dr. Buelens, de entertainer…

De laatste twee dagen heb ik gevuld met het doornemen en instuderen van de enige entertainende en oprecht amusante cursus die we hebben: “Inleiding tot de bedrijfskunde.”

Voor één keer is er een prof die er in slaagt om zijn cursus boeiend te houden door hier en daar voor een komische noot te zorgen en amusante voorbeelden voor geciteerde theoriën te gebruiken (ik kan eerlijk toegeven dat ik enkele malen luidop in de lach schoot de voorbije uren).

Eindelijk eens een cursus die bijna voortdurend de directe link legt met praktische toepassing en actuele thema’s (wat ongetwijfeld te maken heeft met de datum van schrijven, de afwerking gebeurde nog begin 2006) in plaats van een opeenstapeling te vormen van droge (en soms bijna gefossiliseerde) leerstof.

Akkoord, het is niet iedereen gegeven om z’n publiek te boeien, laat staan als de doelgroep een erg kritische massa eerste bachelorstudenten is, maar het maakt alles wel heel wat aangenamer.

Ik kan me natuurlijk niet beroepen op veel ervaring, ik spreek immers maar uit de beperkte ervaring van een (ondertussen toch wel al bijna een academiejaar oude) nieuweling. Ik kan alleen de vergelijking maken met de andere proffen die ik de voorbije maanden heb mogen aanschouwen en de verscheidene cursussen die ondertussen opgeslagen liggen in m’n bovenkamer.

Toch wil ik op deze manier toch ook mijn appreciatie eens uiten voor de prof die zelf ook nog een stuk een groentje is en die tot het begin van onze eerste lessen nog werd aangeduid met N.N op de lesplanningen;

Ge doet da goe, meneer Buelens, ge doet da vré goe!

ps. M’n volgende post zal wel over een boeiender onderwerp gaan, maar men zitte nu eenmaal in de bloksfeer nietwaar…

Tijdcapsule…

In juni 2005, tijdens één van de laatste godsdienstlessen op het Don Boscocollege in Zwijnaarde, had onze leerkracht het idee om allemaal berichten aan je klasgenoten achter te laten, die dan een jaar later tijdens de examens verstuurd zouden worden.

Inderdaad, het geschiedde. Vandaag kwam de brief toe, terwijl ik die al lang vergeten was. Het was vrij bizar om een enveloppe met daarop je eigen geschrift uit de brievenbus te halen, aangezien mijn euro pas viel toen ik het kleinood openmaakte en de kleine paarse papiertjes ontwaarde.

En dan valt je oog natuurlijk op de grote brief met wat je aan jezelf geschreven hebt en wat anderen aan jou hebben gericht. Even een bloemlezing…

Door mezelf:

Dag beste Karel,
ondertussen ben je een jaar ouder en zit je midden in de examens. Mezelf (en dus ook jou) kennende heb je waarschijnlijk weer problemen om geconcentreerd en gemotiveerd bezig te blijven.[...]

Grappig hoe goed ik mezelf ken, ook toen al…

[...]toffe momenten in het zesde jaar met Annelies (ben je nog samen?(1 jaar en 5 maanden))[...]

Ik moet m’n jongere zelf daarin wel teleurstellen, bijna 4 maanden na deze brief was het definitief voorbij.

Natuurlijk waren er ook berichten van andere mensen. Zoals te verwachten zit daar veel zever en onnozelheid tussen, maar gelukkig ook nog wat rede tussen de waanzin.

Karel, hopelijk breek je uit/ben je uitgebroken uit je cocon. Kom voor jezelf op![...]

Ik kan toch met enige trots zeggen dat dit redelijk goed gelukt is.

En dan natuurlijk ook van de leerkracht zelf.

[...]Je was voor mij vaak een stille maar tegelijk kritisch kijkende leerling en dat vond ik uiteindelijk wel fijn.[...]

Leuk om een compliment te krijgen van een leerkracht waar het uiteindelijk niet altijd even goed mee boterde. Niet dat ik hem niet kon verdragen, maar onze persoonlijkheden waren vrij tegengesteld.

Soit, wiskunde gaan blokken nu! Avanti!

Opwarmen en muziek…

Geradbraakt opstaan: pijnlijke spieren, stijve gewrichten, houten kop, ongelooflijk suf, raar gedroomd, geen zin om iets te doen. Jawel mensen, de zomer is weer in het land!

Geen idee hoe ik het doe, maar zelfs tegen dit beetje nieuwe warmte ben ik blijkbaar niet bestand. Ik heb meer tijd nodig om in de zomer te komen. Slecht weer tot het moment dat de hittevulkaan uitbarst is dodelijk voor deze jongen. Geef mij dan maar rustig Belgisch lenteweer dat langzaam opwarmt in juni.

Maar dat is natuurlijk het probleem hier in België; ofwel is het druilerig en koud k*tweer (vergeef me de uitdrukking), ofwel warmt het zo snel op dat je je als een puppy in een microgolfoven voelt. *splat*

Nuja, even genoeg over het weer. Het w-woord vormt al een bijna belachelijk populair onderwerp van conversatie tussen mensen, dus ik ga het niet nog meer in de hand werken. Voor verdere info verwijs ik u dan ook graag door naar Frank en Sabine.

Gisteren heb ik, na het examen Informatica (dat uiteindelijk erg goed meeviel), nog eens geïnvesteerd in mijn muziekcollectie. Zo heb ik deze Gentse jongens bescheiden gesteund.
Ik moet met schaamrood op de wangen wel toegeven dat ik hun muziek pas onlangs heb ontdekt, hoewel ik de naam al lang kende. Ze bevielen me echter enorm toen ik naar enkele nummers luisterde, dus waarom geen cd kopen?

New Day is een prachtig stukje muziek, dat echter niet altijd even gemakkelijk is. De leuke mix van harde en zachte stijlen is echter wel mijn ding. Zwoele blues en rock die gemixt wordt met een streepje moderne viool. Een aanrader! (wat natuurlijk ook te zeggen valt over alle andere cd’s die ik bezit, but then again, it’s personal taste…)

How homophobic are you?

Doe de test!

24 - Your score rates you as “high-grade non-homophobic.”
In his 1996 study of 64 white, male college students, Dr. Henry Adams classed 29 participants as “non-homophobic.” Their mean score was 30.48, however, placing most of the men outside of this sub-group. Dr. Adams reported that he had difficulty finding heterosexual men whose scores ranked them as high-grade non-homophobic.

Allé vooruit, blij om als open minded bestempeld te worden, ook al is de test een beetje goedkoop en doorzichtig.

Via Greet

Een naam uit “den oorlog”…

Dat ik een voornaam heb die al heel lang bestaat, is nooit een geheim geweest. Om even de bekendste dragers af te lopen…
In 742 was er natuurlijk Karel de Grote, koning der Franken, die in 800 Keizer van het Westen werd gekroond. In 1500 was er Keizer Karel, ook niet onbekend in onze streken. De andere eindeloze lijst met passende namen als “de Kale”, “de Goede”, “de Stoute”, etc., laat ik achterwege.

In 1987 werd er natuurlijk nog een andere legendarische Karel op deze wereld gezet, maar we zullen maar veronderstellen dat de eeuwige roem nog even op zich laat wachten. Met wat geluk schopt die het ook tot keizer, wat blijkbaar wel de gewoonte is…

Maar om nu ter zake te komen, onder het motto ‘laat ik eens doen wat een ander doet’, heb ik ook eens opgezocht hoe het zat in de 20ste eeuw.

Blijkbaar was mijn naam in WOII het populairst, en is hij sinds de jaren ‘20 een vaste waarde geweest. De gloriejaren gaan echter niet verder dan de jaren ‘70, met nog een opstootje in 1980. In het nieuwe millenium gaat het er alleen nog maar op achteruit.
Dit is natuurlijk allemaal relatief, want in de beste jaren was het gebruik nog vrij bescheiden in vergelijking met enkele erg populaire voornamen.

Ouderwets? Misschien, maar ik ben er nog vrij tevreden mee…

Test ook je voornaam.

En om dan toch eens beter te doen dan de anderen, een overzichtje van mijn familienaam per gemeente volgens het rijksregister van 1998, dus ik veronderstel wel vrij betrouwbaar. ^^

Test ook je familienaam.