Boete

Kijk hé, ik heb niets tegen controleurs van De Lijn, ze doen gewoon hun werk en zwartrijders zijn sukkels.

Maar ik kan minder begrip opbrengen als ze mij een boete van 75 euro aansmeren omdat ik door vergetelheid op de bus zit met een trein/tram/bus abonnement dat enkele dagen daarvoor verlopen was.

“Stuur een mail en doe je verhaal,” krijg je dan te horen. Wel, dat doe ik. Het helpt absoluut niets, en dat terwijl ik van andere mensen hoor dat ze er met een waarschuwing vanaf komen door het gebruik van een simpele “sorry, kaartje vergeten.”

Betaal ik daarvoor al drie jaar aan een stuk een alles behalve goedkoop abonnement? Is het echt zo onwaarschijnlijk dat ik eens kan vergeten om het te vernieuwen? Denken ze echt dat ik als student zo’n boete van 75 effing euro met gemak kan betalen?

Een dikke bende fucktards, daar bij De Lijn in Mechelen. Hou je bezig met echte zwartrijders in plaats van mij te zitten kloten. Godverdomme.

Geslaagd

Zelfs met onderscheiding en al.

Derde bachelor

Aan de richting communicatiewetenschappen wordt momenteel zwaar gesleuteld. Vorig jaar werden de masters hervormd, dit jaar worden de vakken van de derde bachelor gewijzigd en binnenkort worden de masters ook nog naar twee jaar gebracht.

Van belang voor deze student is natuurlijk die derde bach, waar een paar kleinigheden veranderd worden. De oude vakken Gedrukte Media II en Audiovisuele Media II worden samengevoegd en worden onder één naam gegeven: Mediastructuren en Mediabeleid. Wat mij betreft niets dan vooruitgang, want de oude vakken waren blokvakken die zich toespitsten op de mediasituatie in het buitenland. Voortdurend veranderlijk en in mijn ogen dus feitenmateriaal dat van weinig nut is.

Door het samenvoegen van die vakken komen natuurlijk zes studiepunten vrij, waardoor we een keuzevak cadeau krijgen. Proper gedaan.

Volgend jaar ziet er dus uit als volgt:

Mediastructuren en mediabeleid
Een nieuw samengesteld vak, dus ik weet niet goed wat te verwachten. Ik hoop dat de synthese die ze gemaakt hebben de elementen bevat die ik het nuttigst vind. Prof. Dr. Karin Raeymaeckers kan het allemaal goed uitleggen, dus ik hoop op het beste.

Mediasociologie I
Niet mijn favoriete prof wat lesgeven betreft. Wat die sociologische invalshoek op de media is, kan ik slechts naar raden. Maar laat sociologie nu wel best interessant zijn.

Inleiding tot de nieuwe communicatietechnologieën
Kan niet oninteressant worden. Hopelijk ook doenbaar qua hoeveelheid, maar dat zien we wel.

Culturele mediastudies
Ah, populaire cultuur en invloed van massamedia. Smijt daar een prof bij die boeiend kan vertellen (als hij genoeg bij z’n onderwerp blijft om door de leerstof te geraken) en ‘t is dik in orde.

Auteursrecht
Recht, dus droog (leerstof én prof). Vervolg op mediarecht van dit jaar, dus ‘t zal wel te doen zijn.

Communicatiewetenschappelijk onderzoek II
Statistiek. Need I say more?

Keuzevak
Hier ga ik tijdens het verlof eens over moeten nadenken. Ik kan kiezen uit eender welk vak van zes studiepunten of meer uit een tweede of derde bachelor. Natuurlijk blijf ik een beetje in mijn branche (faculteiten recht, pol&soc en economie) maar verder heb ik nog geen flauw idee wat te kiezen.

Werkcollege
Praktijkonderzoek over een onderzoeksveld dat te kiezen valt uit de onderwerpen van de masters. Aangezien ik neig naar communicatiemanagement, zal het wel dat werkcollege worden.

Bachelorpaper
Mijn grote schrik van volgend jaar, maar natuurlijk een handige voorbereiding op die thesis die een jaar later moet volgen. Mezelf kennende zal een onderwerp kiezen al een hele opgave worden, het schrijven op zich is niet onaangenaam. De beoordeling achteraf… tjah.

Hoor mij trouwens bezig, praten over het volgende academiejaar terwijl de proclamatie en drie maand vakantie nog moeten komen. Kijk ik er naar uit? Eigenlijk wel.

Verslag

Het is niet mijn gewoonte het internet vier dagen onberoerd te laten. Mijn lichte informatieverslaving dirigeert mij meestal na een halve dag reeds naar mijn computerscherm terug. De enige voorwaarde daarvoor is natuurlijk dat ik thuis ben. Op stap en weg van huis is er van die verslaving niet het minste bewijs te vinden.

Laat het nu net dat zijn waar ik de voorbije dagen (en zelfs de voorbije week) mee bezig geweest ben, die anderhalve maand claustrofobisch examens maken moet immers gecompenseerd worden met activiteiten en sociaal contact. Dat was vorige week.

Dit weekend stond de kust op het programma. Oostduinkerke, de badplaats waar ons stekje zich bevindt, organiseert bij het begin van de zomer namelijk de Garnaalfeesten. Een weekend pure folklore en nostalgie met het verleden van het (garnaal-)vissersdorp centraal. Stoet, fanfares, drumbands, kraampjes en paardenvissers. Vooral gezellig dus.

Vandaag was dan weer een helemaal ander soort entertainment gepland. Bobbejaanland. Veel woorden moet ik daar niet aan vuil maken, denk ik.

Met deze post zijn jullie ook weer op de hoogte, is de stilte hier doorbroken en zijn we klaar om juli aan te vatten. Nog drie weken thuis, een weekje Duitsland en Gentse feesten. Daarna staat augustus alweer voor de deur. ‘t Zal snel gaan.

Duopolie

‘t Is nog niet zoals het zou moeten zijn, maar die hint van concurrentie heeft toch z’n goede gevolgen. Merci Belgacom.

Aangereden

Ik ben zeker niet de grootste fan van de Vlaamse film, meestal net in tegendeel. Voeg daar nog eens het concept ‘humor’ aan toe en je gaat mij voor tv noch in de bioscoopzaal vinden. Vlaamse komedie zie ik als platte situationele humor en slapstick humor. Niet mijn ding.

Aanrijding in Moscou was dus alleen door de heerlijke trailer al een uitzondering op de regel. De film slaagde er dus ook in mij te bekoren, eenvoudig weg door kurkdroge woordenwisselingen met Gentse tongval. Het is misschien de chauvinist in mij die spreekt, maar zó veel geestiger dan al dat Antwerps en Brabants waarmee de televisie overspoeld wordt.

Long story short, mij goed geamuseerd en blijkbaar was ik niet de enige.

Vakantietraditie

Dit is het tweede jaar op rij dat ik de eerste dagen van de zomervakantie geplaagd ben door Monty Python. Hun liedjes geraken vast in mijn bovenkamer en komen er erg moeilijk uit. Vorig jaar was het I Like Chinese, dit jaar de Universe Song. Al vier dagen zit het erin, eerst grappig maar intussen gigantisch irritant.

Een besmetting is er om overgedragen te worden, dus bij deze heb je de keuze tussen cholera of de builenpest. Enjoy.

No Country For Old Men

Ik weet niet goed wat te denken, feitelijk. Bedrieglijk traag en eenvoudig maar tegelijk met enorme diepe gronden en subtiele knipogen. Donker, bruut, akelig, luguber grappig en intelligent tegelijk. Na twee uur film duurde het een paar minuten aftiteling voor ik deels besefte wat de essentie van deze schijnbaar eenvoudige road/chase/crime/wester film is.

Maar erg goed, dat zeker.

The Fat Lady

Proclamatie gehad (87%, jeej) en cd voorgesteld. Muziekschool dus finaal achter de rug.

Nu dat examen morgen nog en die vakantie mag beginnen.

lo·co·mo·tief (de; locomotieven)

Eergisteren kwam ik tijdens het rommelen door mijn kamer een boek tegen dat ik een tweetal jaar geleden in mijn handen kreeg geduwd.
-”Hier jong, gij gaat da wijs vinden. Dat slingert hier toch maar wat rond.” De wijze begeleidende woorden van mijn grootvader.

Het boek zelf is nog van de oude stempel. Het is loodzwaar en zit gebonden in een harde leren kaft. Je zou denken dat het een volume van een oude Winkler Prins is en met de notie encyclopedie zit je er nog niet zo ver naast. Het is, zoals nog matte gouden letters op de rug staat, een boek over de locomotief. Het bevat zo ongeveer alles wat een mens moet weten over de werking van een goede, ouderwetse stoomlocomotief.

De binnenkant is gevuld met handgetekende technische schema’s en ongelooflijk lange en archaïsche zinnen. Vijf keer lezen voor je begrijpt wat er staat is geen uitzondering.

Tot zover natuurlijk niets bijzonders, ware het niet dat ik in tegenstelling tot twee jaar geleden de titelpagina eens heb bekeken.

Zie je het al? Laat ik dan eens inzoomen.

Een locomotiefboek 1906. Technologie uit 1906. Alles wat mijn grootvader ooit nodig heeft gehad in zijn loopbaan als machinist op stoomtreinen, geleerd uit een boek dat al 35 jaar oud was toen hij begon als leerling machinist.

Gek hoe traag de technologie toen nog evolueerde. Pas rond 1965 is mijn grootvader op diesellocomotieven beginnen rijden. Tot dan was dit boek zijn grote leidraad, te zien aan de hoeveelheid vet- en olievlekken op de intussen 102 jaar oude pagina’s.

‘t Kan nu nog aan mij liggen, maar ik vind dit cool.